Verdrietig nieuws…
Een week geleden hebben we helaas iets naars meegemaakt. Onze hond Gandhi is namelijk vergiftigd en overleden.
We kwamen thuis na een dag werken en hij was nergens te bekennen. Na een uur zoeken zonder gevonden te hebben, kwamen er een paar meisjes naar ons toe om te vertellen dat ze hem ergens dood hadden zien liggen. Na wat speurwerk vonden we hem ergens achter een huis.
We zagen dat hij vergiftigd was omdat hij had geprobeerd over te geven en er veel bloed mee was gekomen.
We konden het gewoon niet geloven! Boos en verdrietig tegelijk moesten we na een half jaar al afscheid nemen van die lieve Gandhi.
Dit is ook een stukje Peru…. Er zijn dus mensen die gif geven aan honden om welke reden dan ook.
Het is gewoon niet te geloven dat er mensen zijn die dit soort soort dingen doen!
Ik weet niet of jullie allemaal het verhaal van Gandhi kenden. We hebben hem op straat gevonden, achtergelaten in een buurt waar hij overduidelijk op zoek was naar zijn baasje.
Hij dwaalde rond in de buurt waar Ana (goede vriendin) woont. Toen we op een dag bij haar de deur uit stapten, stond hij voor het hek op ons pad. In Nederland hadden we het er over gehad dat als er een hond op ons pad kwam, we hem zouden nemen. En op die ene dag stond hij daar.
In het begin was het erg wennen voor hem. Hij wist overduidelijk hoe het leven binnenshuis was, maar moest erg wennen aan een nieuw huis, na waarschijnlijk al enige tijd op straat te hebben geleefd. Hij was erg bang wanneer we even weggingen en moest ook wennen aan mensen die in huis kwamen. Maar na enige tijd had hij zijn draai helemaal gevonden en ging het heel goed.
Het was een vrolijke hond met een mooi karakter.
Wat was het stil de eerste dagen dat hij er niet meer was. Niemand meer die je begroet als je thuiskomt, niemand die ‘s morgens even bij je slaapkamerdeur komt snuffelen om te kijken of je er nog bent, niemand die bij je op schoot komt zitten. (ook al was hij niet bepaald een schoothondje , hij vond het heerlijk om als een soort rolmopsje in je schoot te liggen;).
Nog wat grappige feitjes over Gandhi: hij hield niet van katten en ook al wilden we dit niet stimuleren… het was zo grappig om keihard ‘ GATO (kat)’ te zeggen en hem op te zien springen en buiten helemaal geflipt te zien worden. Beetje flauw, dat weten we ook wel, maar Gandhi vond het zelf ook leuk. (denk ik) Hij had ontzettend veel vriendjes in de buurt, waar hij allerlei dingen mee deed. (in de breedste zin van het woord, want tsja zo gaat dat nou eenmaal met voormalige straathonden.)
Het grappigste vriendje was toch wel het hele gekke hondje dat iedere zaterdag voor de deur stond te joelen om met Gandhi te spelen. En echt het was een heel klein en vies hondje, die waarschijnijk ooit een tik van een auto heeft gekregen, want zijn hoofd stond er scheef aan.
Gandhi hield vooral van eten van het huis. De eerste tijd wilde hij bijna zijn brokken niet eten. Ook al ben je dan graatmager… nee gewoon eten is toch lekkerder. Zijn favoriete eten was ‘ arroz chaufa’ (een soort nasi) Hij kon het van veraf al ruiken als we wat hadden meegebracht vanuit het restaurant.
Die Gandhi! Wat missen we hem. Het was echt een trouw maatje……..RIP
Ghandi, R.I.P.
Het dagelijkse leven gaat natuurlijk gewoon door…
Carnaval wordt hier bijvoorbeeld flink gevierd. Maar absoluut niet zoals wij het in Nederland kennen. De hele maand februari wordt carnaval gevierd. En hier staat carnaval vooral in het teken van WATER…
De hele maand wordt er met water gegooid. Vanuit alle hoeken en gaten duiken er kinderen en jongeren op die met waterballonnen of emmers met water gooien. Zo werd ik laatst achternagezeten door ongeveer 6 jongeren met 6 waterballonen en belandden al deze ballonen op mij. Het was ook niet slim van mij om weg te rennen, want Bram liep gewoon rustig en niemand gooide op hem. GRRR..
Maar goed, het levert dus wel veel plezier op, op straat.
Morgen gaan we met T’ ikani meedoen met een soort carnavalsoptocht door de grootste straat van Huancayo. We presenteren ons als hippies. (wat ze hier uitspreken als ‘ gippies’ haha)
Maar het is niet zomaar een optocht want het publiek mag alles gooien wat voor handen is. En dan wordt er geloof ik het meest gegooid met water en bloem. En die combinative is natuurlijk heel fout! Ik ben erg benieuwd hoe we er aan het eind van de middag uit komen te zien.
Brrr, ik moet er nog niet aan denken.
Hopelijk is er iemand in de mogelijkheid om foto’s te maken, zodat we jullie ook mee kunnen laten genieten.
Voor iedereen in Nederland die nog carnaval gaat vieren, veel plezier!
Ik hoop voor jullie dat het weer binnenkort aangenamer gaat worden, dat de eerste zwaluwen weer tevoorschijn gaan komen en de narcissen weer de kop op gaan steken. Tot die tijd, sterkte met de kou en sneeuw. Als jullie nog een bestelling willen doen voor Peruaanse mutsen, sjaals en handschoenen, dan hoor ik het graag J
Een hele warme knuffel,
Bram en Marieke
Een nieuw jaar…. nieuwe uitdagingen!
Cadeaus uitdelen aan de ouderen
Bijna aan het eind van de maand januari, wil ik jullie toch nog een heel gelukkig nieuwjaar wensen! Een nieuw jaar met nieuwe uitdagingen, voor een ieder van ons.
Ik wil graag nog even terugblikken op het einde van het vorige jaar. Zoals beloofd ga ik nog wat vertellen over onze kerstactiviteit.
Wij vonden kerst een mooie gelegenheid om alle ouderen die we bezoeken in Ocopilla in het zonnetje te zetten. Daarom hebben we een actie opgezet om onze ouderen onder de aandacht te brengen. Dit resulteerde in een enorme berg aan cadeaus. Deze cadeaus bestonden voornamelijk uit levensmiddelen, warme kleren en dekens. De cadeaus werden geschonken door medewerkers van T’ ikani en ouders van een school hier uit de buurt.
Gelukkig was de opkomst aan ouderen groot en konden we de cadeau’s persoonlijk geven. Bij het moment van aanvang zag het er als volgt uit; ons lokaal zat vol met ouderen en familieleden, werknemers van T’ ikani, kinderen en ouders van de school Die Brucke en jongeren van Centro2B. Uit de radio kwamen Peruaanse kerstliedjes, kinderen en ouderen zongen mee. Er was warme chocolademelk met paneton. (dit is een soort rozijnenbrood, maar dan met sukade. Al met al een gezellige boel.
En toen kwam het mooiste van alles: de cadeautjes! De opkomst aan mensen was zo groot dat iedere oudere twee pakketen aan cadeaus kreeg. En ik kan je zeggen, op zo’n moment is er geen verschil meer tussen een kind of een oudere die een cadeau krijgt. Iedereen zat te stralen! En natuurlijk gaat het niet om de hoeveelheid aan cadeaus. Het magische fenomeen ‘ cadeau’ was al genoeg om deze ouderen aan het stralen te maken. Velen van hen hadden nog nooit een cadeatje gekregen….. Het was erg bijzonder.
De ouderen die door gezondheidsomstandigheden niet konden komen hebben we na afloop bezocht met de jongeren van Centro2B. Alle cadeaus werden meegesleept en zo hadden ook deze ouderen nog een beetje kerst, met bezoek, een cadeau en een stukje paneton.
Zelf hadden we tijdens de kerst en oud & nieuw gezelschap van Bram’s ouders. Zij zijn bijna drie weken langsgeweest. We hebben alle projecten laten zien en ze vertelden dat ze onder de indruk waren. Wolter en Ria hadden het idee dat sommige aspecten te vergelijken waren met begin 19e eeuw in Nederland of nog verder terug. Met z’n vieren zijn we nog een weekendje naar de jungle geweest. Dit was een fijne onderbreking na alle drukte van het einde van het jaar. Het was erg gezellig!
Bram's ouders op bezoek
Wat ook ontzettend heerlijk is, is dat iedereen die hier op bezoek komt lekkere Nederlandse spulletjes meebrengt. Zo hebben wij nu de keuze om of pindakaas of hagelslag op ons brood te smeren. En was er zelfs een tijdje curry om bij je tosti te doen. Tsja we blijven wel Nederlanders hè….
De kerst stond ook een beetje in het teken van het afscheid van Rik, Trijnie en de kinderen van der Ploeg. Zij zijn op 7 januari weer vertrokken naar Nederland. En nu is de Nederlandse delegatie in Corona del Fraile (de buurt waarin we wonen) wel erg schramel geworden 
. Maar het is fijn om te horen dat ze het weer goed naar hun zin hebben in Nederland!
We hebben een fijne tijd samen gehad. Bij Rik en Trijnie stond de deur altijd open en daardoor hebben we denk ik goed in kunnen burgeren in het Peruaanse leven. Want er gaat niks boven goede
Sinterklaas, wie kent hem niet?!
gesprekken over het leven hier en hoe hier mee om te gaan. De zondagavonden (Hollandse avonden) bij hun thuis waren ook altijd erg gezellig. Maar niet getreurd voor ons, want we gaan hier gewoon mee door. Met alle Nederlanders vanT’ikani die er nu zijn. Zoals afgelopen zondag hebben we met z’n allen gegourmet bij Mark en Anne thuis. Met lekkere Nederlandse hapjes en natuurlijk sausjes. Wat ik merk is, dat het heel fijn is om, zo tussen het Peruaanse leven door, even contact te hebben met Nederlanders. Het is gek, ook al ken je elkaar niet goed, zou je elkaar in Nederland waarschijnlijk nooit zijn tegengekomen, hier in Peru heb je zoveel aan elkaar. Het is vooral denk ik het delen van ervaringen van de cultuur hier.
En nu is het alweer 2010! En met het begin van het jaar zijn er al weer veranderingen voor Yuyaq. We hebben nu twee nieuwe werknemers. Nohelia en Karina werken allebei nu allebei partime voor Yuyaq. Ook hebben we alle taken beter verdeeld en is het overzichtelijker geworden wie wat gaat doen.
Regen, regen en nog eens regen. De weg verandert in een rivier
We beginnen over enkele weken met het opknappen van de huizen. Vooral in deze periode, de regenperiode, is het voor veel ouderen slecht vertoeven in hun huizen. Ocopilla is de armste wijk van Huancayo en daardoor zijn de huizen vaak van slechte kwaliteit en oud. Veel huizen hebben gaten in de daken waardoor regen naar binnen komt. De vochtigheid is groot, hout begint te rotten, spullen worden nat en het is vaak ijskoud. Voor geen enkel mens zijn deze levensomstandigheden goed en ouderen lijden er daardoor misschien nog wel het meest onder.
Met het begin van het regenseizoen (oktober) zien we steeds vaker ziektes als griep en ontstekingen voorkomen. Samen met Mark bekijken we op dit moment de huizen en het plan is om er begin februari mee te beginnen.
Aankomende zaterdag gaat David (de coordinator van Yuyaq) trouwen met Mary! En wij zijn gevraagd om getui
David laat zijn trouwpak aanmeten!
ge te zijn. Dus daarvoor hebben maar even een jurk en een jasje aangeschaft. David is een goede vriend van ons geworden en we vinden het dus een hele eer dat we getuige mogen zijn bij hun bruiloft . Een dezer dagen moeten we aan de slag om een mooie speech te kunnen houden, want dat is hier de gewoonte.
Wat een verrassing telkens weer in onze mailbox de afgelopen weken. Van mailtjes met het leuke bericht van mensen die langs gaan of willen komen! Wat we met Anne, Anouk en Bram’s ouders hebben ervaren is, is dat het heel leuk is om je leven hier te kunnen laten zien aan mensen uit Nederland. Het geeft een speciaal gevoel om dit even te kunnen delen met elkaar. De deur staat hier altijd open.
Ook natuurlijk nog steeds onze dank voor de lieve kaartjes en pakketjes die we weer mochten vinden in ons postvakje. Het blijft nog steeds zo dat post heel speciaal is. Er wordt weer even een bruggetje gemaakt tussen al die kilometers.
Klompjes, molens, delfs blauw… onze w.c wordt steeds meer Holland!
Een hele dikke knuffel van ons!
Ghandi is gek op de kerstboom
Terug van weggeweest
Het is al weer enige tijd geleden dat we voor het laatst onze weblog bijgewerkt hebben en daarom is er genoeg te vertellen. Maar dan kom je op het punt.. waarmee te beginnen.
Laat ik maar beginnen met onze reis. Een aantal weken geleden hebben we een rondreis door Peru gemaakt met Anne en Anouk. In die reis hebben we veel mooie dingen mogen zien en beleven. Het was erg leuk om zo met z’n vieren door het mooie Peru te reizen.
Een kleine impressie daarvan: Macchu Pichu, de heilige vallei, Cusco, Arequipa.
Voor mensen die Peru niet kennen is het natuurlijk lastig om te weten wat hier allemaal te beleven valt. Maar om het kort samen te vatten: mooie landschappen, vriendelijke mensen en lekker eten.
Ook hebben we mijn verjaardag tijdens deze reis gevierd. Dat was in een hostel in het plaatsje Pisac. De eigenares van het hostel had er voor gezorgd dat onze ontbijttafel helemaal versierd was, we kregen feestmutsen op en er stond een heuse Peruaanse taart op tafel. Dus de dag begon al goed: met taart!
Ik heb erg genoten van deze dag, met lieve vrienden om me heen en prachtige cadeautjes. Voor mij was het extra speciaal omdat Anouk en Anne er ook bij waren. Een lekker Hollands feestje.
En na twee weken reizen komt dan toch dat moment dat je afscheid moet nemen van twee lieve vriendinnen. Het voelde zo vertrouwd om hen om me heen te hebben, dat het de eerste tijd echt stil was in Huancayo. We moesten er allebei echt weer aan wennen.
Drie weken geleden is er nog een Nederlands stel aangekomen; Anne en Mark. Zij blijven een jaar in Huancayo. Anne zal zich in gaan zetten om T’ikani meer naamsbekendheid te geven, door middel van fondsenwerving en dergelijke. En Mark zal bij het project PETEC de huizen van mensen gaan verbeteren. Waarschijnlijk ziet het er naar uit dat ook voor ons project zijn hulp nodig zal zijn.
De Nederlandse delegatie breid zich dus uit J. Erg gezellig.
Ik krijg wel eens de vraag van mensen; “Bevalt het om zoveel samen te doen? En samen te werken en samen te wonen? Kortom 24 uur per dag samen te zijn.”
En als antwoord daarop kan ik zeggen dat het heel goed bevalt. Bram en ik hebben vaak dezelfde ideeën over het werk, ook in Nederland al. En daardoor lukt het ons goed om samen te werken. We zijn er nu zo aan gewend om veel samen te zijn, dat het misschien straks juist weer lastig is als het niet zo is.
Natuurlijk hebben wij ook onze strubbelingen, maar welke relatie heeft dit nu niet. Gelukkig nodigt Huancayo ook uit om zelf op pad te gaan en dingen voor jezelf te doen.
Ik heb het al vaker gezegd; het zijn vaak de kleine dingen die het doen. Zo was ik laatst op bezoek bij het asilo en zag ik weer dat aandacht zo ontzettend belangrijk is. Ik pleit er voor om dit op de lijst te zetten van primaire levensomstandigheden!
Het asilo is enige weken geleden verhuisd en de ouderen wonen nu op een plek met veel meer ruimte en met schonere gebouwen. Helemaal goed zul je denken. Het probleem alleen nu is dat deze locatie verder weg zit van het centrum en er minder mensen op bezoek komen. En dit heeft z’n naslag op vele ouderen. Veel van hen geven aan dat ze het vorige gebouw prettiger vonden, alleen maar omdat er meer bezoek kwam. Je moet je voorstellen dat deze ouderen niet of nauwelijks familie hebben en als er familie is, deze niet of nauwelijks op bezoek komen. Vaak kwamen er mensen van verschillende kerken of kinderen/ jongeren met wat lekkers. Nu gebeurt dit niet. Wat hiervan precies de reden is is niet helemaal duidelijk. De afstand zal inderdaad een probleem zijn, maar misschien ook de onwetendheid. Veel mensen weten denk ik niet waar het asilo naar toe is verhuisd.
Het wordt dus hoog tijd dat mensen worden ingelicht over dit nieuwe asilo.
Weer een punt voor op de agenda voor het komende jaar.
We zijn bezig met het evalueren van het afgelopen halfjaar en maken plannen voor het komende jaar. Er staat veel op het programma voor het komende jaar en we zijn blij dat we ook nog een aantal mensen kunnen aannemen voor het project.
Op dit moment doet Nohelia al enige weken vrijwilligerswerk voor het project en kunnen we haar voor het komende jaar een klein contract aanbieden. Het is goed om meer mensen aan te nemen, met z’n drieën redden we het niet. Meer mankracht betekent meer mogelijkheden.
En zo groeit het project gestaag verder.
We zijn zo blij dat het allemaal zo goed uitpakt, dat we echt nuttig kunnen zijn voor de ouderen.
En dit alles natuurlijk niet zonder jullie steun. Op allerlei gebieden krijgen we hulp van jullie en daar zijn we jullie dankbaar voor.
Nog een leuk weetje. Wolter en Ria, Bram’s ouders, zijn gisteren aangekomen in Huancayo. Na een dagje Lima zullen ze nu ongeveer 2 ½ week in Huancayo blijven. Erg leuk om zo met familie te zijn rond deze tijd. Kerst en oud & nieuw zijn we dus lekker met familie.
Over alle kerstactiviteiten gaat de volgende blog.
We wensen jullie een hele fijne kerst en een voorspoedig nieuwjaar. Dat al jullie dromen uit mogen komen.
Zij die geloven in de schoonheid van hun dromen,
hebben de toekomst. (Eleanor Roosevelt)
Een hele lieve groet,
Bram en Marieke
Verjaardag Marieke in Hostel, Pisac
Bram, Marieke, Anouk, Anne
Het nieuwe Asilo met een aantal van 'onze' ouderen
Leven en dood…
Een item waar we veel mee te maken krijgen. Veel van de ouderen waarmee we werken proberen wij een draaglijker leven te bieden. In sommige gevallen staat het leven verder van hen af dan de dood. En in enkele gevallen heeft de dood jammer genoeg al ingetreden, voordat wij hen goed en wel hebben kunnen helpen.
Je weet van tevoren, wanneer je met de doelgroep ouderen gaat werken, dat je met deze aspecten te maken krijgt. En toch kun je je er niet dusdanig op voorbereiden, dat het geen invloed heeft op je gemoedstoestand. En dat is aan de ene kant ook maar goed ook, want waar zouden we zijn, wanneer een stervend persoon je niet meer raakt op je gevoel?
Vannacht is Faustino (Pedro, de oude schoenmaker uit een eerdere nieuwsbrief) overleden. Na een ziekbed van ongeveer 2 weken, belde gisteren zijn achternicht, waar hij bij in huis woonde, ons op. Ze wist zich geen raad meer met de verslechterde situatie. De eerste aanblik liet me al zien dat de dood aan het intreden was. We besloten om Faustino naar het ziekenhuis te brengen, om zijn gevecht te versoepelen. Bij het gereed maken voor vertrek, zagen we zijn lichaamsvochten zich al ontdoen van zijn lichaam, wat mijn vermoeden alleen maar versterkte.
Op weg naar het ziekenhuis, liggend in mijn armen in een taxi, werd het gevecht tegen de dood steeds heftiger. Faustino kreeg weinig lucht, praatte niet meer en zijn ogen waren de gehele tijd gesloten.
Vijf uur later, om 1:00 uur ’s nachts was het gevecht ten einde.
Waar hij ook naar toe is gegaan, ik hoop dat hij de mooiste schoenen ter wereld mag dragen…
En dan kom je thuis, midden in de nacht. Denkend aan alles wat je hebt gedaan en aan de dingen die we nog niet hebben kunnen regelen voor de beste man. Neigend naar het laatste, die zaken die ontbraken. Toch, relativerend, durf ik te zeggen dat het project heeft laten zien waar het goed in is en waar de doelstellingen liggen. Het laten weten dat een mens gezien wordt, als wie hij is. Naar hem te luisteren en te kijken op welke vlakken we het leven kunnen vereenvoudigen.
Faustino was, toen wij hem leerden kennen, erg schuchter. Dit veranderde geleidelijk in wat ik een mooi contact durf te noemen.
En zo zijn er al meerdere ouderen uit ons bestand heengegaan. En wat je dan wenst is een zachte, respectvolle dood.
Voor Felix ging dit niet op. Hij is ongeveer anderhalf maand geleden overleden. Hij woonde in een hokje van 2 bij 2. Hij had geen familie die om hem gaf. Na een ziekbed van 1 week is zijn hokje in de brand gevlogen, waarschijnlijk door een kaars. De buren hoorden zijn hulpgeroep helaas te laat.
In het geval van Felix hebben de buren zich verenigd, om een enigszins respectvolle begrafenis te regelen. Namens YUYAQ hebben wij ons aandeel geleverd in het vervoer naar zijn laatste rustplaats.
En op deze manier valt er altijd te helpen, hoe klein ook. Hier in Peru, maar ook zeker in Nederland. Want mensen geven ons vaak mee hoe goed en bijzonder men dit werk vindt. Maar dit werk kan overal ter wereld worden geboden en door iedereen. Wanneer men met aandacht en respect met elkaar omgaat en men een klein beetje van hun tijd in een ander willen investeren.
Bram
Marieke en Bram in gesprek met Faustino
Begraafplaats
Resten van Felix' hok
Daar is ‘ie dan….. de welbekende cultuurshock!
Je kunt maanden denken dat het nog wel meevalt dat cultuurverschil en dan ineens begin je er een beetje last van te krijgen. De starende blikken op straat, het geschreeuw ‘gringos!’, mensen die denken dat je dit werk doet omdat je hun organen wilt verhandelen. (dit laatste is eigenlijk wel het meest bizarre wat we tot nu toe hebben gehoord)
Nu we eigenlijk steeds meer de taal machtig zijn, verstaan we ook meer wat mensen over of tegen ons zeggen. Bram wordt bijvoorbeeld wel eens nagemiauwd omdat hij volgens sommige Peruanen katachtige ogen heeft.
Soms zijn het grappige dingen en soms vervelende dingen wat ze tegen ons zeggen. En het is natuurlijk ook afhankelijk van je eigen gemoedstoestand, hoe je er op dat moment tegen aankijkt. Feit is dat er niet zoveel ‘gringos’ (hét woord om een buitenlander mee aan te duiden) hier in Huancayo wonen of komen. Dit zorgt vaak voor starende blikken.
Voor ons voelt dit heel onnatuurlijk. Je wilt niet anders zijn en bent dat toch doordat je een iets lichtere huidskleur hebt. En een lichtere huidskleur betekent ook dat je geld hebt.
In vergelijking met de sol doet de euro het natuurlijk beter maar om nou te denken dat wij rijk zijn….
Met dit soort dingetjes worstelen we soms in ons bewustzijn en waarschijnlijk ook in ons onderbewuste. We snappen nu wel beter wat het is om uit je ‘eigen’ cultuur te stappen om vervolgens te proberen een andere cultuur te begrijpen.
En dit is niet altijd makkelijk, dat kan ik je wel zeggen!
Ondanks de dingen die we niet begrijpen van de Peruaanse cultuur en dit misschien ook nooit zullen begrijpen zijn er zeker heel veel pluspunten om eens een andere cultuur van zo dichtbij mee te maken.
Neem nou bijvoorbeeld alleen het principe ‘tijd’ eens. De meeste Peruanen leven van moment tot moment en staan vaak niet stil bij de dag van morgen. Dit heeft iets heel moois in zich.
Als je het feitelijk bekijkt bestaat er alleen een ‘nu’. Je kunt natuurlijk speculaties maken over straks, morgen of volgend jaar maar feitelijk weet je nooit wat er écht gaat gebeuren….. Dus zou het ook beter zijn om je meer met dat ‘nu’ bezig te houden in plaats van met morgen.
Daar hebben ze hier wel kaas van gegeten. De sfeer op straat hier, is daardoor rustiger vergeleken met Nederland. Mensen lopen niet te haasten, ze komen met een gerust gevoel te laat. En degene waar ze mee hebben afgesproken vindt dit niet erg, want hij is op zijn beurt ook te laat. Volgens hen is het niet erg om te laat te komen, de wereld vergaat daardoor immers niet.
Op momenten balen we ervan dat de dingen hier niet echt ‘op’ tijd gaan, maar aan de andere kant is het ook wel eens een verademing. De stress in je lichaam wordt echt minder. ’s Avonds hoef je bijvoorbeeld niet bezig te zijn met de dag van morgen en geniet je meer van je avond.
Met Rik en Trijnie en Jaap en Dorien hebben we het ook vaak over bovenstaande zaken. We lopen allemaal tegen dezelfde dingen aan en kunnen er serieus over praten maar ook ontzettend over lachen. De absurde verschillen tussen de culturen maakt dat je soms in een spreidstand komt te staan en je eigen wereldbeeld even moet bijschaven. Er valt nog genoeg te leren op allerlei vlakken.
We hebben goed nieuws, want we hebben eindelijk een geschikte ruimte gevonden voor het project! Deze week kunnen we de sleutel ophalen en maandag beginnen met schoonmaken en schilderen. De ruimte is niet heel groot maar groot genoeg om mee te starten. Op dit moment bezoeken wij de mensen altijd, maar straks kunnen ze ons dus ook bezoeken en komen met vragen. We denken dat dit lokaal nog meer stevigheid gaat geven aan het project. Het bijzondere is dat het lokaal vlak naast het huis van ‘Maria’ staat.( een van onze eerste nieuwsbrieven) Zo kunnen we goed een oogje in het zeil houden en haar meer helpen met de dingen die ze nodig heeft.
Anne is nog een kleine week in Huancayo en aankomende zaterdag komt er nog een vriendin overgevlogen vanuit Nederland. Samen met Anne en Anouk gaan we een tijdje reizen. Bram en ik moeten naar de grens om ons visum te verlengen. En hopelijk krijgen we het voor elkaar om weer een visum voor een half jaar te krijgen.
Onze w.c begint al steeds voller te raken met alle kaartjes en lieve dingetjes. Leuk om tegen klompen, tulpen en molens aan de kijken.
We hopen dat het met jullie allemaal goed gaat! Houd ons op de hoogte. We genieten enorm van alle verhalen en foto’s.
Un fuerte abrazo! (een dikke knuffel)
Vanuit het zonnige Huancayo
De hond die verlaten langs de kant van de weg lag…
Een aantal dagen geleden stonden we bij ons vaste plekje om te wachten op een taxi, tot ons oog ineens viel op een hond die langs de kant van de weg lag. Nu zie je dit in Huancayo wel vaker want auto’s rijden hier erg hard en honden steken vaak zomaar over. Maar deze hond leefde nog en had zich neergestreken in een bosje gras.
Op zo’n moment wil je zo graag wat voor zo’n beestje betekenen maar weet je eigenlijk ook dat welke hulp dan ook voor hem te laat zal zijn. Toch bleef het ons bezig houden en we besloten het hondje niet langer te laten lijden en hem een injectie te geven zodat hij rustig zou inslapen. Omdat er geen mogelijkheid was om hem te begraven hebben we hem bij de vuilnis gelegd, hoe cru dit ook voelde….
Het voorbeeld van het hondje deed me ook denken aan de situatie van veel mensen in dit land en in meerdere landen in de wereld, ook in Nederland.
Dat er mensen zijn die eenzaam en alleen wachten op het moment dat ze zullen sterven en niemand hebben waar ze nog even mee kunnen praten, even mee kunnen lachen, even hun angst mee kunnen delen. Dat deze mensen soms wel kinderen hebben maar dat deze kinderen geen mogelijkheid hebben om voor hun ouders te zorgen of ze in de steek hebben gelaten door welke situatie is voorgevallen dan ook.
Situaties als die van het hondje komen we hier iedere dag tegen in Ocopilla. In het begin was het voor ons zó moeilijk voor te stellen dat je je familielid in deze verschrikkelijke omstandigheden kunt achterlaten, maar toch weet je ook niet altijd wat de verhalen achter deze keuzes zijn en of het überhaupt wel keuzes waren.
Ooit hoorde ik in een cursus iemand zeggen: Iedereen doet het beste wat hij of zij kan en als ze beter hadden gekund hadden ze dit gedaan. Dit vind ik eigenlijk een hele mooie zin want er spreekt zoveel mededogen uit. En natuurlijk kun je hiermee niet alles goedpraten, want sommige mensen doen verschrikkelijke dingen. Maar wat ik er wel uithaal is dat iedereen zijn of haar levensverhaal heeft, je bent immers niet zomaar geworden zoals je bent. En ik denk ook zeker dat het een goed voornemen is om dit in m’n achterhoofd te houden.
Het is zo bijzonder om te ervaren dat de ouderen in Ocopilla zo ontzettend dankbaar zijn als we langskomen om even een praatje te maken, even iets lekkers te geven en hun huis een beetje op te ruimen zover dit mogelijk is. Wat kan een mens blij zijn met zoiets kleins.
Het doet me soms denken aan het kindzijn. Als kind kon je ook zo ontzettend blij zijn met dat ene mooie potloodje of dat lekkere ijsje. Heel puur.
Het vrijwilligerswerk in het asilo is ook nog steeds erg de moeite waard. Wat voor de mensen in Ocopilla geldt, geldt eigenlijk ook voor deze mensen. Ze hebben het qua primaire levensbehoeften weliswaar wat beter maar persoonlijk aandacht is, mede door het personeeltekort en gebrek aan kennis, veel te weinig. Afgelopen zondag hebben we op de wekelijkse zondagsmarkt een grote handpop gekocht, genaamd ‘Juan’. (lekker Peruaans) En gisteren hebben Anne en ik hem uitgetest. Het was een waar succes! Aan de pop werden hele verhalen verteld, hij werd (letterlijk) platgeknuffeld, hij kreeg ontzettend veel kusjes en natuurlijk konden we met hem veel grapjes uithalen zodat het hele balkon dubbel lag.
Anne is een natuurtalent in het werken met ouderen! Zij wordt ook platgeknuffeld J
We vinden het zo ontzettend gezellig dat Anne er nu drie maanden is!
Naast het werken in het asilo en in YUYAQ doen we natuurlijk ook leuke dingen. Dat kan hier heel goed in Huancayo en in de omgeving. Zo zijn we afgelopen zaterdag naar Cochas geweest. Dit dorpje staat bekend om z’n kalebassen- industrie. In Cochas wonen allerlei families die het bewerken van kalebassen onder de knie hebben. Hele ladingen kalebassen worden bewerkt met mooie kleurtjes en motiefjes. We konden van dichtbij meemaken hoe deze ambacht in z’n werk gaat. De kalebassen worden door het hele land verkocht in winkeltjes of op markten.
Ook kun je bij Cochas een stukje de berg opklimmen om vanaf bovenaf heel Huancayo te aanschouwen. Hier staat ook een heel groot kruis en een Mariabeeld die denk ik de functies hebben om Huancayo te beschermen.
Nog een leuk nieuwtje: als het goed is komen we binnenkort en anders in de editie van december, in een nieuw blad dat wordt uitgegeven in Zwolle. Het heet Nul38.
We blijven bezig met het zoeken naar manieren om T’ikani (de organisatie waar YUYAQ ook onder valt) in de belangstelling te krijgen en om fondsen te verwerven voor het project.
Dus nogmaals, als jullie goede ideeën hebben en/of deze willen uitvoeren, schroom niet te mailen. Alle adviezen, acties enz. zijn uiteraard welkom! We hebben het hard nodig.
De kaartjes die we van jullie krijgen hangen allemaal op de w.c. We willen graag dat aan het eind van die paar jaar er geen stukje muur meer te zien is J
Heel erg bedankt voor alle leuke kaartjes en kleine cadeautjes. We waarderen het enorm!!!
Een hele dikke en warme knuffel van ons vanuit het verre Huancayo,
Anne, Bram en Marieke
Het kruis boven Huancayo
Cochas
De ouderen eens lekker verwennen
Deze oude vrouw kwamen we tegen. Ze kan de hulp van Yuyaq ook goed gebruiken.
Het leven van nu!
Twee weken geleden hebben een tweedaags congres bijgewoond dat ging over het welzijn van de oudere bevolking van Peru. Yuyaq was uitgenodigd door de organisatie van het congres, wat inhield dat wij ook wat mochten vertellen over het werk dat we verrichten in de wijk Ocopilla. David heeft een presentatie gegeven door middel van een video, die we zelf hebben gemaakt, en met daarna nog wat extra informatie over onze manier van werken.
Bijzonder was, dat er ook mensen van de lokale overheid aanwezig waren en dat zij ook geïnteresseerd waren in de manier waarop Yuyaq te werk gaat. We hebben onze informatiefolder uitgedeeld en hopen op een respons van hun kant.
Wat ons opviel tijdens het congres was, dat er veel organisaties aanwezig waren die met veel mooie woorden praatten en in langdurende presentaties aangaven wat er miste aan de zorg voor de oudere bevolking, maar niet aangaven wat ze hier nu letterlijk aan deden.
Samengevat: de cijfers en gegevens zijn aanwezig, maar de hulp blijft uit…….
Op alle theorie en mensen met mooie woorden, vonden we de presentatie van Yuyaq een mooie aanvulling. Onze presentatie begon na de middagpauze en dus na de middaglunch en dus sliepen er veel mensen. Dat was wel een vreemde gewaarwording. Maar ook te begrijpen want het merendeel van het publiek bestond uit oudere mensen.
Voor Yuyaq hebben we nu een aantal goede opties voor een ruimte in Ocopilla. Als we dit hebben gerealiseerd wordt het makkelijker om dingen als voedsel en medicijnen te verspreiden.
Iedere week vinden we nog nieuwe ouderen die de hulp van ons goed kunnen gebruiken. De komende tijd gaat er een sociaal werkster mee de wijk in om de ouderen te bezoeken. Zij legt alle gegevens vast in officiële documenten.
Het is nu grappig om te bedenken dat we in Nederland er eigenlijk nog geen voorstelling van konden maken hoe ons leven in Peru eruit zo komen te zien. We hadden er veel vertrouwen in dat we het goede tegen zouden komen, maar helemaal zeker weet je het natuurlijk nooit!
Vragen als ‘waar zullen we terecht komen?’ en ‘hoe zal het project gaan verlopen?’, speelden er door ons hoofd en dolgraag hadden we even een kijkje willen nemen in de toekomst.
Maar achteraf gezien was dit ‘kijkje’ ook niet nodig geweest, want we leven op een fijne plek, met fijne mensen om ons heen en het project gaat gestaag vooruit!
Conclusie: onbekende dingen kunnen al weer snel bekend aan gaan voelen.
Toen we naar Peru vertrokken wisten we eigenlijk niet veel meer van het land dan de toeristische plekken die we hadden bezocht in een vorige reis. En nu is Peru een mooie vervanger voor Nederland. Tuurlijk, helemaal ‘Peruaans’ zullen we in deze paar jaar niet worden en natuurlijk blijft Nederland altijd in ons hoofd, maar Peru en dan met name Huancayo is een hele fijne plek om te leven. We vinden het erg bijzonder om zo’n andere cultuur van zo dichtbij mee te maken.
Vorige week hebben we Anne opgehaald uit Lima. Het was een weerzien als vanouds! Eigenlijk een beetje zo’n ‘hello-goodbye-gevoel’. We hebben een paar leuke dagen gehad in Lima en in de omgeving. Zo zijn we een dag naar Pisco geweest, waar ze een erg mooi nationaal park hebben, die je kunt bezoeken met de boot. We zagen zeeleeuwen, pinguïns en een ontelbaar aantal verschillende vogelsoorten.
Met als klap op de vuurpijl hebben we afgelopen zaterdag een concert van Juan Luis Guerra bijgewoond. Hij is een erg bekende muzikant onder de merenque/ bachata- liefhebbers.
Het was erg leuk om te zien dat het hele stadion uit z’n dak ging! En wij gingen natuurlijk ook uit ons dak! De tribunes trilden ervan. ☺
En nu zijn we weer lekker in ons eigen huis in ons eigen stadje. Huancayo is erg anders dan Lima en omstreken. Wij vinden het hier veel gemoedelijker.
We willen iedereen bedanken die zo met ons meeleven. Het doet ons erg goed om e-mails te ontvangen en in de afgelopen weken hebben we ook een aantal keren post gehad. Om hier post te ontvangen vanuit Nederland geeft een hele andere dimensie aan ‘post’. We zijn altijd zo blij als een kind als er weer een pakketje of kaartje arriveert!
Tot de volgende keer! Veel succes met alles wat jullie doen en gaan doen.
Op www.tikani.org zijn onze nieuwsbrieven na te lezen, wanneer jullie deze niet hebben mogen ontvangen. Ook kunnen jullie hier meer lezen over de andere projecten. En op www.yuyaq.hyves.nl is een leuk filmpje te vinden over ons werk in het asilo.
De presentatie van Yuyaq tijdens het congres
Na afloop van congres hebben we een protestmars gelopen
Anne is gearriveerd
De tijd vliegt voorbij…
Eerst even een opmerking. Er zijn op dit moment 2 nieuwsbrieven uitgegeven. Mocht u nog belangstelling hebben om ook onze nieuwsbrief te ontvangen dan kunt u zich inschrijven op de homepage van deze website. Als u ook nog de eerste twee nieuwsbrieven graag wilt ontvangen, stuur dan een e-mail naar bram@yuyaq.com of marieke@yuyaq.com
Zo, nu weer na lange tijd een bericht op de weblog…..
We wonen alweer tweeënhalve maand in Huancayo. De tijd lijkt echt voorbij te vliegen.
De eerste paar weken zijn we bezig geweest met alles te regelen qua huis, project, Spaanse les enz.
En nu kunnen we zeggen dat we aardig zijn ingeburgerd. We hebben een fijn huis in een fijne buurt met uitzicht op de bergen. Wat een verschil met het vlakke Nederland!
Buiten de bergen om zijn er natuurlijk ook veel meer zaken anders dan in Nederland. Een feit is dat hier alles veel langzamer gaat. Om dingen te regelen heb je meer tijd nodig. Mensen leven hier meer met de dag. En dit heeft zowel voordelen als nadelen. ☺
Maar hoe dan ook, we zijn erg blij met de beslissing om naar Peru te gaan. Het is een prachtig land, met prachtige mensen. We vinden het erg bijzonder om zo’n andere cultuur van dichtbij mee te maken. En gelukkig vallen we niet te veel op met ons donkere haar.
Met het Yuyaq-project gaat het erg goed. Samen met David (de coördinator van Yuyaq) gaan we meerdere dagen in de week de straat op. We richten ons nu nog voornamelijk op de armste wijk van Huancayo, genaamd Ocopilla. Daar zoeken we ouderen op die er helemaal alleen voor staan. Vaak zonder familie of met familie die niet voor ze kunnen zorgen. Veel mensen in deze wijk hebben geen werk of zijn verslaafd aan alcohol. Het is voor ons erg vreemd om om negen uur ’s ochtends al dronken mensen tegen te komen.
Op dit moment hebben we zo ongeveer dertig ouderen al gevonden die de hulp van Yuyaq goed zouden kunnen gebruiken. De casussen zijn allemaal erg verschillend. Maar de hulp die ze nodig hebben komt aardig overeen. Vooral gezondheidszorg is erg nodig. Veel van de ouderen hebben geen ‘seguro’ (verzekering) en komen dus niet in aanmerking voor de gratis gezondheidszorg. Om een ‘seguro’ te krijgen heb je een ‘DNI’ (identiteitsbewijs) nodig en ook dit hebben veel ouderen niet. De komende tijd gaan we ons hier dus hard voor maken, dat al deze ouderen een DNI krijgen en een seguro. In Ocopilla zitten meerdere gezondheidscentra’s waar ze terecht zouden kunnen.
Verder gaan we op zoek naar een pand voor Yuyaq in de wijk Ocopilla. Vanuit dat pand kunnen we de ouderen beter helpen. In eerste instantie is het de bedoeling dat er eten wordt verspreid vanuit dat pand en dat de ouderen, die nog redelijk goed te been zijn, daar kunnen komen eten. Op den duur zal het uitgebreid worden met waarschijnlijk een wasgelegenheid en andere zaken die belangrijk zijn voor de ouderen.
We hebben contact met een comedor (eetgelegenheid voor ouderen) elders in de stad. De organisatie van deze comedor heeft er mee in gestemd om ook voeding voor de ouderen in Ocopilla te willen verstrekken. De comedor is van de organisatie ‘Beneficiencia’, waaronder ook het ‘asilo’ (ouderenopvangcentrum) valt.
Het ‘asilo’ bezoeken we nu nog twee middagen in de week. Nog steeds zien we dat de ouderen erg veel baat hebben bij aandacht. We proberen iedere week iets mee te nemen om mee te ‘spelen’. Hierbij kun je denken aan gewoonweg een bal, een muziekinstrumentje, bingo, make-up enz. Op dit moment is het spel ‘jenga’ erg populair. Wisten jullie dat jenga met trillende handen nog een stuk moeilijker is?
We zijn erg blij dat we zoveel nuttige dingen hier kunnen doen. En de komende tijd houden we jullie natuurlijk weer op de hoogte van onze belevenissen. Deze keer wat sneller dan twee maand.
Hieronder vind je nog een aantal foto’s.
Heel veel liefs,
Bram en Marieke
Marieke met Emilia (een oudere vrouw uit het 'asilo')
Bram en David een oudere man
Een oudere vrouw uit Ocopilla
Aankomst Huancayo
Na een prettig verlopen vliegreis en een busreis door de Andes, zijn we gisteren aangekomen in Huancayo. Onze eerste indruk was goed. Een leuk stadje, veel bedrijvigheid en omringd door prachtige bergen.
Totdat we een eigen appartement hebben gevonden, logeren we bij de familie van der Ploeg. Rik en Trijnie wonen samen met hun 5 kinderen voor een periode van 5 jaar in Huancayo en hebben de stichting T’ikani opgericht. Ook het ouderenproject zal onder T’ikani vallen. (www.tikani.org)
We werden warm onthaald en voelden ons meteen op ons gemak. Erg fijn.
Dus we hebben de eerste nacht Huancayo alweer gehad en er zullen er nog vele meer volgen! We hebben nog een beetje last van een jetlag en de hoogte. (Huancayo ligt op 3260 meter) Maar het voelt erg goed om hier te zijn.
Onze planning voor de komende tijd ziet er als volgt uit. Vanaf aankomende maandag starten we met vrijwilligerswerk bij het plaatselijke ‘asilo’. (Dit is een opvangcentrum voor ouderen.)
Dit is de eerste stap om meer met de ouderen in contact te komen. Tevens starten we met een cursus Spaans en met de combinatie van deze twee dingen hopen we dat we over een tijdje een aardig woordje Spaans zullen spreken.
Vandaag reden we met Rik en Trijnie door de straten van Huancayo en zagen we ineens de oude vrouw van de foto, die we voor deze website en onze folder gebruiken. Het was bijzonder om haar in het ‘echt’ te zien. Hopelijk kunnen we straks met het project wat voor haar betekenen.
Heel erg bedankt voor jullie lieve reacties via kaartjes en e-mail.
Binnenkort volgt er meer nieuws vanuit de Andes.
Afscheidsfeest…
Voor ons tijdelijke, fysieke afscheid hebben wij zaterdag 23 mei een afscheidsfeest gegeven in poppodium de Lantaarn te Hellendoorn. De Lantaarn, dat belangeloos beschikbaar werd gesteld, was sfeervol aangekleed en om 20:30 uur liep de zaal toch al snel vol. Met gezellige muziek, gedraaid door vinylfetisjisten Peter en Wouter en een liveoptreden van Marlot en Jeroen, was de sfeer uitstekend.
Een avond waarin het afscheid dan wel centraal stond, maar ook zeker een avond waarin we ons beseften dat we omringd worden door hele lieve mensen.
De vele lieve woorden, cadeautjes en het vele geld dat we hebben mogen ontvangen, doet ons erg goed. En daarvoor willen we iedereen van harte bedanken.
Vanaf nu zal deze site voor een groot deel ons contactmiddel worden en we hopen dan ook dat iedereen hier eens op zal gaan kijken en onze verrichtingen gaan volgen. Om de transparantie van het project ten goede te laten komen, zullen wij dan ook regelmatig de site vernieuwen en ook zullen wij iedereen die geïnteresseerd is voorzien van een nieuwsbrief die in een maandelijkse frequentie gemaakt zal gaan worden.
Wij zouden het ook heel leuk vinden, wanneer jullie ons e-mailen, post sturen, skypen, langs komen, of wat dan ook. Heb je op en of aanmerkingen, leuke ideeën of gewoon de behoefte om iets mee te delen, schroom dan niet…
Dan rest ons nog om iedereen heel veel succes te wensen met alles dat jullie bezig houdt! In ons hart zijn jullie heel dichtbij.
Liefs,
Marieke en Bram
Sfeerimpressie afscheidsfeest
Sfeerimpressie 2
