Project

Doelgroepomschrijving

Ouderen in Peru

De oudere bevolking van Peru vertegenwoordigt ongeveer 7 procent van de totale bevolking en is de snelst groeiende groep. De totale bevolking bestaat uit ruim 29 miljoen mensen en dus zijn er ongeveer 2 miljoen ouderen in Peru. In totaal leeft ongeveer 63 procent van deze 2 miljoen  in armoede. Meer dan de helft leeft dus in erbarmelijke omstandigheden!

In Peru bestaan er nationale actieplannen voor oudere mensen en de regering heeft het uit 2002 ontstane Internationale actieplan van Madrid over vergrijzing, getekend. Maar helaas is de werkelijkheid dat de situatie en de rechtspositie van veel ouderen niet goed is.

Een van de problemen is dat een heel groot aantal ouderen geen identiteitsbewijs heeft of dat er fouten in de documenten zitten. Dit heeft als gevolg dat zij niet kunnen bewijzen dat zij recht hebben op bepaalde voorzieningen.

Hierbij spreken veel inheemse bewoners geen Spaans en worden zij vaak gediscrimineerd door ambtenaren en is het voor veel ouderen niet mogelijk om de juiste informatie te verkrijgen en om hun rechtspositie te kennen en te versterken.

Peru kent geen algemene pensioenregeling noch een gezondheidsregeling die voor oudere mensen gelden. In 2005 werd echter ‘Het Nationale Plan van de Rechten van de mens’ goedgekeurd. Deze bevat een hoofdstuk over de rechten van ouderen.

Ook op nationaal, regionaal en gemeentelijk niveau heeft de commissie van Armoedebestrijding te kennen gegeven dat veel ouderen in erbarmelijke omstandigheden leven en dat dit mee moet worden genomen in de ontwikkelingsplannen voor het land Peru. Maar ook dit wordt op praktisch niveau niet verwezenlijkt. Er is lage politieke prioriteit, er zijn beperkte middelen en weinig instituten waar ouderen terecht zouden kunnen.

Conclusie is dat de armoede, het analfabetisme en het gebrek aan kennis van hun eigen rechten en van het overheidsbeleid met programma’s, voor veel ouderen in Peru betekent dat de voorzieningen die beschikbaar zijn, voor hen onbereikbaar zijn.

De waarde van familie en het gevolg als deze familie ontbreekt…..

In Peru zijn families nauw met elkaar verbonden. De huishoudens bestaan vaak uit ouders met kinderen en hun grootouders. Bij de meeste families zorgen de werkende gezinsleden voor de ouderen in hun familie.

Omdat er in Peru geen solidair systeem bestaat, er zijn geen structurele voorzieningen om oudere mensen een uitkering te geven, zijn zij op hun familie aangewezen om in leven te blijven. De Peruaanse ‘familie’ is dus wel solidair.

Als oudere is het dus fijn om een familie te hebben die voor je zorgt. Maar als deze familie ontbreekt of de familie kan de draaglast niet aan dan  ben je als oudere aan je lot overgelaten en is het maar zien hoe je rondkomt. Sommige ouderen komen hun dagen door met het verkopen van een paar producten, bijvoorbeeld in de vorm van groente en/ of fruit of zelfgemaakte kleding. Maar mochten deze producten niet aanwezig zijn of ouderen kunnen dit niet aan dan zijn ze vaak genoodzaakt om te bedelen voor eten of geld.

Vaak gaan deze ouderen ook gepaard met allerlei gezondheidsklachten

Doel

Het feit is dat er een groot aantal oudere mensen in Huancayo in vergetelheid leven. Er wordt niet naar ze omgekeken. Ze hebben naar alle waarschijnlijkheid geen familie of familie die niet voor ze kunnen zorgen. Deze ouderen hebben niets en leven letterlijk van de straat. Ze slijten hun dagen door te bedelen op straat voor eten of geld of ze proberen hun schaarse bezit te verkopen.

Het doel van het project is de oudere bevolking, die geen steun meer heeft van familie, te helpen bij het vinden van de zorg die zij nodig hebben en daar waar nodig deze zorg te creëren. Dit wordt gedaan in de vorm van een ‘maatjesproject’ waarin zorg op maat wordt geboden. Want na onderzoek bleek dat niet iedere oudere behoefte heeft aan dezelfde zorg.

Het maatjesproject gaat de link leggen tussen hulp die al bestaat en de ouderen en ook hulp die nog gecreëerd moet worden. Er zijn in Huancayo bijvoorbeeld een paar gaarkeukens maar nog niet iedere oudere heeft z’n weg hier naar toe gevonden. Een van aspecten van hulp dat nog gecreëerd moet worden is een plek om kleren te wassen. Zo een van de vele voorbeelden hoe we deze ouderen kunnen helpen.

In dit doel krijgt de Peruaanse bevolking zelf een groot aandeel. Samen met hen (in de vorm van vrijwilligers en vaste krachten) en samen met de Peruaanse stichting T’ikani wordt er gezocht naar oplossingen voor de verwaarloosde ouderen. Uit onderzoek bleek dat de zorg voor voedsel, gezondheidszorg, dagbesteding en/ of onderdak de grootste hulpvragen zijn. Hier richt het project zich voornamelijk op.

Iedere oudere krijgt een soort ‘familie’ terug die een stuk van de zorg op zich neemt. Deze persoon kan de hulpvraag van de desbetreffende oudere beantwoorden door bijvoorbeeld gezondheidszorg voor deze persoon te regelen waar dat nodig is.

Het is belangrijk dat er bewustwording komt bij de lokale bevolking over de problemen die de ouderen ervaren. Er is in Huancayo een ‘asilo’ (een soort opvangtehuis) en deze kan de hulpvraag van alle oudere niet aan. Mede daarom is het zo belangrijk dat er meer mensen zich om deze ouderen gaan bekommeren. En dan voornamelijk de Peraanse bevolking, want eens zullen ze zelf ook oud zijn.

Hieruit ontstond het idee voor het ‘maatjesproject’.

Wij hopen met dit project de bewustwording tot stand te brengen. Bewustwording bij de omgeving van deze ouderen, maar hopelijk ook op overheidsniveau. Zodat de verschillende leefwerelden met elkaar worden verbonden en de verschillen tussen de bevolkingsgroepen kleiner worden.

Visie

Onze visie binnen de zorgsector, waar ter wereld ook, is het streven naar gelijkwaardigheid.  Gelijkwaardigheid betekent voor ons dat iedereen dezelfde kansen krijgt en alle mensen recht hebben op een zelfde bejegening.

Gelijkwaardigheid wil naar ons idee ook zeggen dat mensen evenveel rechten als plichten hebben. Hier denken we ook aan de bewustwording die we willen creëren met behulp van dit project. Bewustwording bij de lokale bevolking en misschien zelfs op overheidsniveau.

De verantwoording die een ieder kan nemen, kijkend naar zijn / haar eigen rechten en plichten. Met weinig moeite kun je al een heel mensenleven draaglijker en mooier maken.

Huancayo- Peru

Peru (in het kort)

Peru is het op twee na grootste land van Zuid-Amerika en grenst in het noorden aan Ecuador en Colombia, in het oosten aan Brazilië en Bolivia en in het zuiden aan Chili.

Het land bestaat uit drie landschapsvormen; de droge woestijnachtige kuststreek (la costa) in het westen, de machtige Andes (la sierra) in het midden, en het oerwoud (la selva) in het oosten.

Peru mag dan een van de grootste landen van Zuid-Amerika zijn, het is maar dunbevolkt, er wonen namelijk minder mensen dan in de Benelux. Peru telt 29.180.899 inwoners (in 2008).

De bevolking is onder te verdelen in verschillende etnische groepen. Met 45 procent zijn de indianen de grootste bevolkingsgroep. Hierna volgen de mestiezen, mensen van gemengd indiaans en blank bloed, met 37 procent, 15 procent van de bevolking is blank en de overige 3 procent zijn negers, japanners en chinezen.

Peru is officieel tweetalig. De hoofdtaal is Spaans en de tweede taal is Quechua. Dit is een indiaanse moedertaal en een aanzienlijk deel van de bevolking spreekt deze taal. Daarnaast zijn er nog verschillende Indiaanse stammen die hun eigen taal hebben, zoals de Aymara-indianen rond het titiacameer.

Peru kent een enorm verschil tussen arm en rijk, deze kloof is erg groot. Een vijfde van de bevolking leeft in extreme armoede, dat wil zeggen dat ze rond moet komen van minder dan 1 dollar per dag.

Huancayo

Huancayo ligt op 3300 meter boven zee-niveau, in het hart van de Andes. Vanuit de hoofdstad Lima is het ongeveer zes uur rijden met de bus. De stad dankt zijn naam aan de Huancas die in dit gebied leefden toen het door de Inca’s werd ingenomen.

Met een populatie van een half miljoen inwoners is Huancayo de 5e stad van Peru en de hoofdstad van de regio Junin. Door de centrale ligging, tussen Lima en de Jungle, is het een levendig commercieel centrum en ontmoetingsplaats voor mensen uit de jungle, de bergen en de Peruaanse kust. Er wordt veel handel gedreven en de handelswaar wordt iedere zondag naar Huancayo gebracht voor de wekelijkse markt.

Huancayo ligt in de Mantaro vallei. Deze vallei staat bekend om z’n mooie landschappen met kleine dorpjes, waarbij cultuur, muziek, traditioneel eten, dansen en ambachten kenmerkend zijn.

Een tientallen jaren terug, in de jaren ’80 en ’90, werd de regio geterroriseerd door het ‘Lichtend Pad’ (ook wel bekend als ‘Sendero Luminoso’). Een uiterst gewelddadige guerrillabeweging met radicale methodes en een totale oorlogsverklaring aan de Peruaanse staat. Ze zijn er niet in geslaagd de staat omver te werpen maar deze periode heeft wel z’n sporen achtergelaten.

Voor Huancayo betekende het dat het bevolkingsaantal in de jaren ’80 en ’90 enorm groeide. Veel families van het platteland vluchtten uit de bedreigde gebieden naar de stad.

Hierdoor heeft Huancayo enorme buitenwijken en zijn er maar weinig voorzieningen om al deze mensen op te vangen. De meeste van deze mensen leven in schrijnende armoede en zijn vaak getraumatiseerd door de burgeroorlog.