Weblog november 2011

Robbin op bezoek

Het is alweer bijna eind november en dat betekent dat het jaar er alweer bijna op zit. Soms lijkt de tijd echt te vliegen. ‘ Time flies when you’re having fun’, zeggen ze wel eens. De afgelopen tijd was een erg gezellige tijd, zo met Robbin over de vloer. Het was een vertrouwd weerzien en op zo’n moment kun je je bijna niet voorstellen dat je elkaar al meer dan 2 ½ jaar niet hebt gezien. We hebben erg genoten van zijn gezelschap. Bram mist de spelletjes Stratego al ☺.
Over een klein maandje komen er alweer twee vrienden op bezoek; Nienke en Maarten. Zij komen ons bezoeken tussen kerst en oud&nieuw, dat wordt dus ook gezellig!

De baby-uitzet is nu zo goed als klaar. Robbin heeft een tas met spullen vanuit Nederland meegebracht en we zijn dus nu voorzien van stapels rompertjes, een maxi-cosi, lakentjes etc. Lang leve de tweedehands-kledingmarkten in Nederland en lieve familie en vrienden die nog van alles hadden liggen! Nu nog de laatste 10 weken afwachten en hopen dat het een normale bevalling wordt. Het blijft spannend.
Vandaag zullen Bram en ik onze eerste zwangerschapsles krijgen in het ziekenhuis (dat zijn 4 lessen die in het pakket zitten dat we hebben gekocht) Ik ben erg benieuwd. Ik neem aan dat het andere adviezen zullen zijn dan dat onze ouderen geven. Soms moet ik me echt inhouden om niet in lachen uit te barsten. Afgelopen dinsdag bijvoorbeeld bij de breicursus was iedereen ineens helemaal in paniek omdat ik een oudere had geholpen haar wol op te bollen. Neeee! Dat moest ik niet doen, want hierdoor kan de navelstreng zich helemaal om de baby gaan wikkelen. Nou, blijf op zo’n moment nog maar serieus ☺. Ik ben toch blij dat wij Nederlanders niet zo bijgelovig zijn.

Omdat de laatste vijf maanden Peru voor ons zijn ingegaan, zijn we ons al een beetje aan het orienteren op Nederland. Het is onze bedoeling om straks in Nijmegen te gaan wonen. Als jullie iets weten qua woonruimte of werkgelegenheid dan horen we dit graag!!!

Zo met december op komst zijn we alweer druk bezig met de voorbereidingen voor de kerstactiviteit. Zoals elk jaar zullen we ook dit jaar weer een feest geven voor alle ouderen van het project. Gelukkig is er een basisschool die voor de helft van de ouderen van het project een levenspakket wil schenken en voor de andere helft van de ouderen gaan wij zelf aan de slag. Zo staan we begin december 4 dagen in de plaatselijke supermarkt om levensmiddelen in te zamelen. De mensen hier zijn deze manier van collecteren niet gewend, maar we zagen vorig jaar dat het uiteindelijk toch dozen met levensmiddelen oplevert. Ondanks het feit dat het soms lastig is om hier iets voor elkaar te krijgen, zien we dat dit soort initiatieven goed werken. Dat geeft hoop om stug door te gaan om ook hier donaties etc voor elkaar te krijgen. Ik vind dat T’ikani hier goed mee bezig is, dit jaar heeft de gemeente namelijk toegezegd om samen te gaan werken met het kinderdagverblijfproject (Waytakuna) en met het project PETEC (dat zich richt op de ontwikkelingsstimulatie van kinderen). Dat zijn goede vooruitzichten voor de toekomst.

Afgelopen zaterdag hadden we een medische campagne georganiseerd voor Yuyaq. Zes doktoren hebben zich de gehele dag vrijwillig ingezet om alle ouderen te kunnen checken. Veel ouderen hebben nooit de mogelijkheid om naar een dokter te kunnen gaan, dus deze dag was zeer geschikt voor hen. En voor ons is het ook goed om te weten hoe het er voor staat met de gezondheid van de ouderen. Er kwamen belangrijke gegevens uit de controles. Zo hebben enkele ouderen een veel te hoge bloeddruk, wat dus erg gevaarlijk kan zijn en zijn er medicijnen nodig om dit te controleren.

Marcelina

Zoals ook in de nieuwsbrief stond te lezen, kwam ons vorige week weer een triest nieuws ter ore. Marcelina, een oudere vrouw uit het project, is namelijk overleden. Ze was al enige tijd ziek en is vorige week rustig ingeslapen. Het blijft triest als er ouderen overlijden, maar soms komt de gedachte; ‘ het is goed zo’ , bij mij omhoog. Want deze vrouw was echt op, om het zo maar te zeggen. Na een zwaar leven te hebben gehad, kon haar lichaam gewoon niet meer. Het was op het laatst zo’n klein hoopje mens dat daar in bed lag. Maar ondanks alle moeilijke levensomstandigheden was ze altijd goed te spreken. Dat blijf ik bijzonder vinden en het blijft iets om van te kunnen leren. Deze familie heeft echt niks, een klein oud huisje met twee bedden, dat is het enige. (en ik overdrijf echt niet) Een aantal jaren geleden is het huis al eens ingestort waarbij de man en baby van de dochter van Marcelina zijn omgekomen. Hierna bleven Marcelina, haar dochter Maria en haar 4 (kleine) kinderen achter. Maria heeft geen vaste baan, ze kan niet lezen en schrijven. Haar oudste dochter van 15 gaat al een paar jaar niet meer naar school en hangt een beetje in en om het huis. Ik maak me wel eens zorgen over hoe het verder gaat met de kinderen. Wat voor toekomst zij zullen hebben……

Veel liefs vanuit hier,

Bram en Marieke

Weblog oktober 2011

Allereerst mijn excuses voor de weinige weblogs van dit afgelopen jaar. We hebben het, vooral het afgelopen half jaar, ontzettend druk gehad. Door alle veranderingen binnen het project en binnen ons prive-leven is het er niet van gekomen. Maar mijn voornemen is om dit laatste halfjaar dat we hier zijn wat vaker van me te laten horen. Hierbij een kleine update van de laatste tijd. (het meeste was ook te lezen in de nieuwsbrieven, maar misschien ontvangt niet iedereen die)

Enkele maanden terug hebben we te horen gekregen dat, mede door de financiele crisis in Europa, de stichting T’ikani en dus ook Yuyaq financiele problemen ondervindt. Dit was een grote shock voor ons aangezien we net van plan waren om uit te breiden en Bram ik langzamerhand wilden gaan afbouwen, zodat onze invloed minder groot wordt. Het was een zeer stressvolle periode en ook met de prille zwangerschap in die tijd, was het niet gemakkelijk. Dit alles heeft er toe geleid dat Bram en ik hebben besloten om beiden 1 dag in de week te besteden aan de fondsenwerving en niet op het project te werken, om toch het uiterste uit de kast te halen. Tot nu toe heeft het geleid tot enkele initiatieven en extra donaties van individuelen, kerken, scholen etc. Hier zijn we heel blij mee! Iedereen bedankt die heeft meegeholpen en meegedacht. We zullen ons in blijven zetten maar tegelijkertijd beseffen we dat we dit nooit alleen kunnen. Door de jaren heen zijn er zoveel mensen die ons hebben geholpen en gesteunt op allerlei vlakken. Dat maakt je een dankbaar mens. We hopen voor de toekomst dat de ouderen van Yuyaq ook op deze steun kunnen blijven rekenen. En voor nu blijft mijn vraag; heb je een idee voor de fondsenwerving, laat het ons dan weten! We staan altijd open voor nieuwe ideeen en zouden het ook ontzettend op prijs stellen als mensen het project financieel willen/kunnen ondersteunen. Op deze website staan de gegevens over hoe dit kan.

Hoe staat het er nu voor met Yuyaq?

Yuyaq helpt nu rond de 75 ouderen in de armste wijk van Huancayo. De ouderen verschillen in levenssituatie, leeftijd, geslacht, familieomstandigheden etc, maar 1 ding hebben ze allemaal gemeen; ze hebben het niet gemakkelijk.

We zien dat er in 2 ½ jaar zoveel is opgebouwd, wat naar ons idee niet kan en mag afgebroken worden. Deze ouderen hebben weinig tot niks en juist in hun laatste levensfase hebben we met Yuyaq getracht ze wat extra’s te geven. En buiten het feit om dat ze soms op materieel gebied er wat op voor uit zijn gegaan zien we vooral dat ze op sociaal-emotioneel vlak er veel baat bij hebben. Ze hebben het gevoel dat er iemand voor ze is, waar ze altijd bij terecht kunnen, die een soort familie voor ze is geworden (voor sommigen de enige familie). De persoonlijke aandacht, dat steuntje in de de rug, de afleiding van de dagelijkse sleur… dat is wat ze nodig hebben.

Neem nou bijvoorbeeld een vrouw als Agripina (foto). Ze woont samen met haar hond in een klein donker en muf kamertje. Samen slapen ze in 1 bed om toch nog wat warmte te hebben. Haar hond is het enige dat ze heeft. Agripina was een vrouw die niet verder kwam dan haar voordeur, om daar haar dagen op straat door te brengen om eventueel wat te krijgen van voorbijgangers. We hebben haar vaak uitgenodigd voor de activiteiten die we organiseren, maar daar stond ze nooit voor open. Ze was bang. Maar ineens was daar de dag dat ze voorzichtig om het hoekje van het lokaal keek, om te zien wat we aan het doen waren. Trillend kwam ze langzaam binnen en vestigde zich op 1 van de stoelen naast de andere ouderen. We gaven haar, net als de rest een kleurplaat en een potlood. Ze keek hoe de anderen het deden en zonder wat te zeggen begon ze ook te kleuren. En wat blijkt, ze vindt het super! Nu komt ze iedere donderdagmiddag naar de knutselmiddag. Nog steeds enigzins wat gespannen en erg verlegen.. maar ze geniet. En op de dagen dat we bij haar thuis op bezoek gaan, legt ze ons in quechua uit dat ze de tekeningen opgehangen wil hebben. Dus nu ziet haar kamertje er iets gezelliger uit en is ze overduidelijk trots op wat ze maakt. De tekeningen moeten vaak dichtbij haar Jezus-schilderijtje opgehangen worden. Ontzettend schattig toch!

En zo kan ik nog wel meer voorbeelden van mensen geven die hun huis niet of nauwelijks uitkomen, maar nu eindelijk iets hebben om naar uit te kijken. En ook al is het maar een of twee middagen in de week. (op de dinsdag hebben we namelijk ook een breimiddag) Het is voor hen iets heel groots. Om uit je sociale isolement te gaan om anderen op te zoeken. We zien nu ook dat er in een jaar tijd activiteiten organiseren, vriendschappen zijn ontstaan. Mensen gaan nu ook af en toe bij elkaar op bezoek. Dat was ook een achterliggende gedachte en nu zien we dat het funtioneert.

We zijn ontzettend trots op het project en hoe het tot stand is gekomen in de afgelopen jaren. Het team Yuyaq is een fijn team, het zijn mensen met verschillende kwaliteiten die elkaar goed aanvullen. Sinds enige tijd werkt er een nieuw meisje binnen Yuyaq, Ana. Ana is een meisje van 20 en heeft een kindje van 1 jaar. Doordat ze vroeg zwanger raakte heeft ze niet de kans gehad om te studeren. Maar tijdens de sollicitatiegesprekken was zij degene die volgens David (onze coordinator) ontzettend veel uitstraalde. En dat blijkt ook, want ze heeft een goed hart en is ontzettend lief voor de ouderen. Het thema ouderenzorg is niet heel erg bekend in Peru en er is weinig tot geen informatie over hoe je ouderen het beste kunt bejegenen. T’ikani vindt dat liefde en respect voor mensen 1 van de belangrijkste dingen in het werk zijn en daardoor kijken zij altijd meer naar het karakter tijdens de sollicitatiegesprekken i.p.v naar diploma’s.

Nog een nieuwtje van de afgelopen tijd is dat we zijn verhuisd met het project naar een ander lokaal. Dit heeft echter wel een voorgeschiedenis die verre van leuk is. Ongeveer twee maanden terug kregen we namelijk te horen dat 1 van de ouderen van Yuyaq was overleden. En dit overleiden was geen natuurlijke dood. Julia Moreno is namelijk op 88-jarige leeftijd gewurgd door 1 van haar huurders. Er wordt gesproken over huurachterstand en dronkenschap als het gaat om de motieven. Dit was een zeer grote klap voor het team en voor alle ouderen. Zoiets verwacht je niet en we konden het ook gewoon niet geloven. Julia was een vrouw die altijd klaar stond voor een ander, altijd vrolijk, geinteresseerd en ook vooral erg grappig. Ze was echt een ‘omaatje’ zoals je je die voorsteld. Toen mijn oma afgelopen jaar overleed, heeft ze me getroost en zei ze dat ze mijn Peruaanse oma was.

Al met al een hoop narigheid. Na haar overlijden kwam haar familie met het voorstel om haar huis aan het project te schenken voor de komende 3 tot 5 jaar. Ze wilden het niet verkopen en vonden het het beste om te doen, ook ter nagedachtenis aan Julia. We gebruiken nu drie kamers, van de vier, voor het project en hebben het op haar verjaardag geopend. La casita de mama Julia. (het huis van mama Julia). Maar natuurlijk hadden we haar er liever nog bij gehad. We missen haar.

Buiten de financiele crisis om, gaat het dus goed met het project. Daar zijn we erg blij mee. Vanaf januari zijn Bram en ik van plan om langzaamaan af te gaan bouwen, zodat we nog 3 maanden de tijd hebben om ons te storten op de fondsenwerving, maar ook om bezig te gaan met Nederland. Want begin mei 2012 zijn we van plan om terug te keren naar Nederland. Na dan bijna 3 jaar in Peru te zijn geweest is het tijd om ons leven in Nederland weer op te pakken. Het zal een grote verandering worden. Ook omdat eind januari (uitgerekende datum is 29 januari) ons kindje wordt geboren. Dat is ook allemaal erg spannend natuurlijk. Ons eerste kindje, dat nu steeds duidelijker laat voelen dat hij/zij er is. Flinke trappen worden er soms al uitgedeeld, hihi. We zijn nu precies 6 maanden zwanger… de tijd vliegt voorbij. Ik voel me goed, heb tot nu toe weinig last gehad van zwangerschapskwaaltjes, daar ben ik erg blij mee. En de echo’s hebben ook laten zien dat alles goed is met de baby. Het idee dat we straks papa en mama zijn maakt ons vaak geemotioneerd. Het is een hele bijzondere ervaring. Gelukkig heb ik een erg fijne dokter gevonden waar we allebei veel vertrouwen in hebben. Dat was nog wel even lastig moet ik zeggen. Want in Peru gaat het er soms anders aan toe dan in Nederland. Mensen komen met de gekste adviezen en geboortetips. Vaak is het lachwekkend maar vooral in het begin van mijn zwangerschap maakte me dit ook wel eens onzeker. Je weet er nog niks van en vertrouwd maar een beetje op de rest. Maar lang leve het internet, lieve familie en vriendinnen met pasgeboren baby’s… die raad kunnen geven. Onze vriend Robbin komt deze week aan in Peru en brengt een extra koffer mee met babyspulletjes. (bedankt lieve familie!!) Ook iedereen bedankt voor de lieve kaartjes en pakketjes met baby-spulletjes en lekkers. We genieten hier enorm van!

Zo, en nu is er weer genoeg geschreven! We hopen dat ook alles goed gaat met jullie. Houd ons op de hoogte, zoals altijd!

Dikke knuffels,

Bram, Marieke en ???

Twee jaar in Peru

We zijn onderhand alweer bijna twee jaar in Peru en dat betekent dat we ons laatste jaar hier zijn ingegaan. Wel een gek idee moet ik zeggen. Ik bedacht me laatst nog dat het leventje hier eigenlijk zo normaal is geworden en vraag me soms af hoe dingen in Nederland ook alweer werken. Ik word me er wel bewust van dat een jaar zo voorbij is en we tot die tijd nog veel moeten genieten van al het moois hier en voor onszelf alles hier goed moeten afronden.

Leven in een andere cultuur doet veel met je en ongemerkt pas je je aan aan een andere cultuur; andere taal, andere leefomstandigheden, ander voedsel etc. Ik denk dat ik mezelf wel een halve Peruaanse kan noemen zo langzamerhand. Hoeveel moeite het in het begin kostte om deze cultuur te begrijpen, hoe gemakkelijk je er nu soms over kunt denken. Eigenlijk word je je er pas weer bewust van als er Nederlanders deze kant opkomen en je ze dingen moet uitleggen over hoe het hier werkt.

In de afgelopen paar maanden is er weer veel gebeurt. Aafke Aalbers, een Nederlandse vrijwilligster, is hier voor drie maanden geweest en heeft voor het grootste deel met Yuyaq meegeholpen. Dit was de eerste keer dat iemand Yuyaq had uitgekozen om vrijwilligerswerk te doen. Voor ons was dit heel fijn. Aafke weet veel over de ouderenzorg en kon ons daardoor goed helpen. Ze heeft ook voorbereidend werk in Nederland verricht, zoals het maken van een reader met veel informatie over ziektes waar ouderen mee te maken krijgen (in het Spaans), en ze heeft donaties gezocht. Naast de praktische kant, was het natuurlijk ook erg gezellig met haar. We hebben veel leuke dingen gedaan! Aafke ontzettend bedankt voor alles!

Daarnaast zijn m’n zus Erica en haar zoon Jorn hier langsgeweest. Jorn een weekje aan het begin van zijn reis door Peru en aan het eind nog een weekje. Erica is hier drie weken geweest. De yahtzee-blokken zijn nu bijna leeg! Fijn om weer familie om je heen te hebben. Erg leuk ook om de familie op video te kunnen zien! Erica heeft in Nederland een sponsoractie gehouden op de school waar ze werkt (O.B.S de Branink in Laren Gld) m.b.t het sponsoren van speciale potloden voor de projecten van T’ikani. Onze ouderen tekenen er nu lustig op los tijdens de wekelijkse donderdagmiddag waar we altijd knutselactiviteiten organiseren sinds maart. Eigenlijk zou ik graag willen dat jullie even een kijkje kunnen nemen tijdens deze ‘knutselmiddag’. De meeste ouderen zijn nooit naar school geweest en sommigen leren nu pas om creatief bezig te zijn. Met tong uit de mond en uiterste concentratie maken ze een 3d-kaart, proberen ze een portrettekening te maken of maken ze bijvoorbeeld een mozaïek. Ondertussen drinken ze een kopje thee en kletsen ze er op los in het Quechua. Veel ouderen van het project kunnen alleen maar Quechua en ook veel Peruanen kunnen dit juist niet meer. Daardoor wordt de kloof tussen deze mensen groter. Juist daarom is het zo belangrijk voor de ouderen dat ze met elkaar kunnen praten, dat ze elkaar wel begrijpen. Erica bedankt voor al je steun!

En er is nu ook het een en ander gaande in Nederland met betrekking tot Yuyaq, want een aantal vrijwilligers heeft zich enorm ingezet om een spetterend benefietconcert te bewerkstelligen! Waar wij natuurlijk heel blij mee zijn, want het is echt super hoe iedereen zich hier voor inzet. Op 4 juni is er een benefietconcert geweest in poppodium de Lantaarn in Hellendoorn. Artiesten, vrijwilligers, sponsoren en iedereen die deze avond een kaartje heeft gekocht.. ONTZETTEND BEDANKT! Ik kan het niet vaak genoeg zeggen, hoe blij we zijn met mensen als jullie! De ouderen van Yuyaq hebben dit soort initiatieven nodig.

Met alle donaties kunnen we zoveel mooie dingen doen voor de ouderen hier. Laatst zijn we bijvoorbeeld een dagje uit geweest met ze. We hadden het voor elkaar gekregen om een zaal van de bioscoop gratis deze ochtend voor onszelf te hebben. Daar kwamen we aan met een volgeladen bus met ouderen met manta’s (de Peruaanse doeken die ze op de rug dragen), wandelstokken gemaakt van een tak, traditionele (vaal gewassen) kleding. 
De bioscoop is gevestigd in een nieuw winkelcomplex. Je moet nagaan dat er in dit winkelcomplex bijna nooit arme mensen komen en laat staan ouderen. Tsja en toen moesten we op de roltrap. Nou alleen dit was al een beleving!! 1 voor 1 gingen ze met een begeleider de roltrap op. Voorafgaand werden er kruisjes voor de borst geslagen, werd er gebeden en sommigen pinkten bijna een traan weg. Maar eenmaal bovengekomen vond iedereen het een geweldige belevenis en werd er kostelijk gelachen om de bange gezichten van de rest die nog omhoog moest. Voor het winkelend personeel die dag was het ook een bijzonder moment om deze ouderen zo te zien. Er werden zelfs foto’s gemaakt en er werd nieuwsgierig gevraagd wat we precies gingen doen.

Geen een oudere was ooit naar de film geweest of had ook maar van het bestaan gehoord. Ze wisten dus niet goed wat ze overkwam. Maar aan het gelach te horen tijdens de film, genoten ze flink. Op degenen na die lagen te slapen. Ja dat krijg je met een donkere, warme zaal en zulke lekkere stoelen.

Na de film ging iedereen weer in de bus en vertrokken we naar Miraflores om daar te gaan picknicken en de forelkwekerij te bekijken. Maar eerst maakten we een tussenstop om een ijsje te kopen. We hadden het geluk dat het regenseizoen net voorbij was en de zon de hele dag heeft geschenen. Bij Miraflores (wat letterlijk betekent: kijk! Bloemen!) kwam iedereen lekker tot rust in de natuur, hebben we lekker gegeten en sommigen deden een spelletje. Al met al een geslaagde dag. De meesten hebben het nog over het uitstapje van vorig jaar, dus dit is een tweede ervaring om van te kunnen nagenieten. Dit soort kleine dingen, dat is wat de ouderen nodig hebben. Even ertussenuit, even aandacht, even het gevoel hebben dat je belangrijk bent en ertoe doet!

Als Yuyaq merken we goed dat we groeien en daardoor wordt ons lokaal dat we nu gebruiken, te klein. We zijn op zoek naar een groter lokaal, zodat we niet iedere dinsdag- en donderdagmiddag alles hoeven te verbouwen om iedereen tijdens de brei-activiteit en de knutselactiviteit er in te kunnen laten. We hopen dat we binnenkort wat hebben gevonden.
Met het team gaat het ook goed. Iedereen heeft z’n eigen taak en onderling kunnen we op elkaar bouwen. Wat wel erg jammer is, is dat Nohelia ons gaat verlaten eind juni. Ze moet stage lopen en kan daardoor haar werk niet meer met school combineren. We gaan op zoek naar een plaatsvervanger. Ook komen er in augustus en november 2 nieuwe mensen in het project. Deze zullen de plaatsvervangers zijn van Bram en mij.

Yep en zo gaat ons Peruaanse leventje nog even verder. Met alles er op en eraan. Het vraagt veel van je, maar je er krijgt er ook ontzettend veel voor terug. We hopen dat Yuyaq nog heel lang blijft bestaan en zullen ons hier altijd hard voor maken. Dat vraagt veel van je verantwoordelijkheidsgevoel, soms moeten we er daarom ook even tussenuit. Even niet over het project nadenken. Een eind wandelen helpt goed of even een paar daagjes ertussenuit. Hoe dan ook zijn we beiden van mening dat als je iets opzet je het niet zomaar los kunt laten! En dat zullen we ook zeker niet doen, ook niet als het tijd is om terug te gaan naar Nederland. En we hopen dat veel mensen Yuyaq zullen blijven steunen. Voor de ouderen van Peru!

Er is trouwens bij T’ikani altijd plek voor nieuwe vrijwilligers. Graag zelfs. Er zijn onderhand verscheidene projecten en bij alle projecten kunnen ze extra hulp gebruiken. Je kunt denken aan vrijwilligerswerk, stage, afstuderen etc. Op www.tikani.org kun je informatie vinden over alle projecten. Lijkt het je wat, meld je dan aan! Wij kunnen woonruimte voor je regelen en zullen je met alles helpen om het Peruaanse leven je eigen te maken :D. Dit geldt natuurlijk ook voor als je iemand kent die hier eventueel in geïnteresseerd is.

Een hele goede voorzomer gewenst, geniet van de zon, van de barbecues, etc.

Een warme groet,

Bram en Marieke

“ALS JE ZORG DRAAGT VOOR DE MIDDELEN, ZAL HET DOEL WELVOOR ZICHZELF ZORGEN” (Mahatma Gandhi)

Daar zijn we weer!!

Er is weer een tijdje verstreken en we hebben 2010 goed afgesloten. Voor de ouderen hebben we in december een kerstviering georganiseerd en tijdens deze activiteit konden we goed zien hoe we zijn gegroeid in een jaar. De groep is meer dan verdubbeld en daarom hadden we dit jaar ook een groter lokaal nodig. Padre Gaspar (de priester in Ocopilla) was gelukkig zo vriendelijk om zijn ‘ comedor’ (eetgelegenheid) aan ons uit te lenen voor deze dag. Het was weer een heel geregel (zoals iedere activiteit in Peru :D), want er moesten ‘s ochtends veel ouderen worden opgehaald en ook moest er in het lokaal zelf het een en ander geregeld worden (zoals het maken van een immense pan chocolademelk).

Team Yuyaq

De ochtend begon met een aantal kerstnummers gespeeld door een aantal leerlingen van een middelbare school. Hierna hebben wij, het team Yuyaq ook een aantal nummers gezongen. (jaja gezongen nog wel!) Dat was verre van zuiver, ook doordat er net die ochtend geen stroom was, er dus geen kerstverlichting aan kon maar ook de radio functioneerde niet. De ouderen hebben desalniettemin erg genoten van deze ochtend, we hadden de zaal mooi aangekleed, er was chocolademelk met paneton (een soort vruchtenbrood) en als klap op de vuurpijl kreeg iedereen ook een cadeau, in de vorm van een wasteiltje met levensmiddelen erin, waaronder een paneton, chocolademelk, rijst, suiker, pasta, etc. Ze waren hier erg blij mee, toch even wat extra’s om van te genieten tijdens de kerst.

Kerstpaketten

Misschien klinkt het voor ons een beetje simpel, levensmiddelen als cadeau, maar je moet nagaan dat het merendeel van deze mensen nooit iets extra’s kan kopen, en ook nooit een cadeau krijgt. Voor hen is dit dus wel heel bijzonder.

Er zijn instanties in Huancayo die ons hebben geholpen met het regelen van deze pakketten, want ons budget was niet groot genoeg om voor 60 mensen een pakket samen te stellen. Een plaatselijke basisschool heeft ons, net als vorig jaar, geholpen met het samenstellen van de pakketten. Ieder kind kon een oudere uitkiezen en kreeg daarbij de verantwoordelijkheid om samen met de ouders inkopen te doen. Dit heeft geresulteerd dat de helft van de pakketten van deze school (Die Brucke , opgericht door een Oostenrijkse vrouw genaamd Carola) afkomstig waren. En ook een plaatselijke telefoonwinkel (Claro) heeft zich ingezet om ons te helpen. Het personeel heeft onderling levensmiddelen verzameld en aan ons geschonken.

Zingen voor de ouderen

Dit soort zaken geeft ons ook de moed om verder te zoeken naar donaties door plaatselijke instanties. Waar we nu wel achter zijn gekomen is dat donaties hier nog niet vanzelfsprekend zijn. De meerderheid van de bevolking is arm, maar er is een gedeelte aan mensen die wel de mogelijkheid hebben om bijvoorbeeld projecten te steunen. Maar tot nog toe is dit nog niet geïntegreerd in de samenleving, het is nog meer ieder voor zich-gebeuren, waardoor de arme bevolking hier veel hinder van ondervindt. Discriminatie is groot, als je geen goede contacten hebt of te donker bent, sta je nergens, waardoor veel zaken onmogelijk zijn voor de armere bevolking. Dit gegeven frustreert me vaak. Ik vraag me wel eens af hoe je tevreden in rijkdom kunt leven terwijl er honderd meter verderop mensen op een houtje bijten en je hier je ogen voor sluit. De ongelijkheid is enorm. Maarjah dit is natuurlijk iets wat in de hele wereld gaande is, niet alleen in Peru.

Om aan te geven hoe groot het verschil hier is: het schijnt dat het bruto nationaal inkomen in Peru ligt op 2000 soles per maand(dat is 500 euro), wij kennen niemand hier die dat verdient. In ons project zitten mensen, of familieleden hiervan die rond de 100 tot 200 soles (of soms nog minder) per maand verdienen (dit is tussen de 25 en 50 euro). Dit gemiddelde is dus genomen tussen mensen die misschien wel 10.000 verdienen per maand en mensen die 100 verdienen per maand.

Nu even over ons. Wij zijn zelf 2010 ook goed uitgekomen, met veel mensen over de vloer. De laatste maanden van het jaar was een gezelligheid aan mensen maar tevens een beetje triest. Femmie vertrok als eerste in november weer naar Nederland en dat deed toch wel een beetje zeer. Ze is hier zeven maanden geweest en we hebben een hechte vriendschap opgebouwd. Altijd gezellig met die meid! Gelukkig is er genoeg om over bij te kletsen straks in Nederland

Daarna hadden we ineens 7 Belgen in ons gezelschap die een project voor Centro 2B hadden georganiseerd. Bram en ik hebben ons Belgisch geoefend en amaj! heel wat gezellig avondjes met een ‘pintje’ erbij gehad. Ze hebben een mooi project neergezet. Gedreven mensen die helaas na 6 weken ook alweer vertrokken. Ruth, Arne, Joke, Dieter, Sarah, Mattias en Romiena: bedankt voor de gezelligheid!

En daarna stond kerst voor de deur. En met z’n allen hebben we inkopen gedaan, wat niet erg makkelijk is op een dag dat heel Huancayo uitloopt voor hun ‘compras’ (boodschappen). Overdag gekookt en met kerstavond hadden we een prachtig diner voor elkaar getoverd. Samen met Ana, Anne, Ruth, Manon en Esther rondom de kerstboom bij Ana thuis met op de achtergrond kerstmuziek was een bijzonder kerstmomentje. Met lieve mensen maakt het niet uit waar ter wereld je kerst viert. En om 12 uur wordt er hier met kerst ook vuurwerk afgestoken. Bram had overdag samen met Ana wat vuurwerk gekocht maar dit resulteerde niet in al te best kijkplezier. De helft van het vuurwerk was gevuld met gips, om het zwaarder te laten lijken, maar gips gaat natuurlijk niet de lucht in. En 9 van de 10 vuurpijlen bleven steken in de fles, de enige die ging vloog maar een halve meter de lucht is. Gelachen hebben we wel! (en ons ook zeker omgedraaid naar al het overige vuurwerk om toch nog even ooooooh te kunnen roepen)

Zoals gezegd zijn we het jaar uitgegaan met veel mensen over de vloer. Anne en Mark moesten hun huis uit omdat het contract afliep en zij toch ook verder gingen reizen vanaf januari. Mark is nog een paar weekjes naar Nederland geweest terwijl Anne in tussentijd bij ons vertoefde. Toen Mark terugkwam bracht hij meteen de ouders van Anne mee en samen met z’n zessen hebben we een week in ons huis geleefd. Wat erg gezellig was! Brabantse gezelligheid voor de duidelijkheid! De ‘kiet ‘ stond op z’n kop :D. Anne’s moeder had overheerlijke erwtensoep gemaakt, we hadden oliebollen en appeltaart… dus Nederland hoeven we qua eten nog niet te missen mensen! Bram was ook jarig 1 januari, dus dubbelop feest! Maar tijdens dit feestvieren was er ook een ander gevoel, het gevoel van weer afscheid moeten nemen. Na kerst vertrokken Manon, Esther en Ruth weer naar Nederland. Manon en Esther zijn hier drie maanden geweest en woonden echt om de hoek, zodat we vaak eventjes een spelletje deden of gewoon even kletsten. Het was leuk om even Nederlandse buren te hebben. We missen jullie wasdagjes! En Ruth is hier twee weken geweest en met haar over de vloer is het ook geen een dag saai

Afscheid...

Tja en toen werd het 3 januari en moesten we ook afscheid nemen van Mark en Anne. Zoals ook met de rest ben je bevriend met elkaar geraakt en heb je samen veel meegemaakt.. in een andere cultuur waar je met mensen in Nederland toch anders over praat. Anne en Mark zijn hier een jaar geweest en samen hebben we veel dingen gedaan. Mark en Bram hebben veel samen gewerkt binnen Yuyaq maar ook daarbuiten vonden ze steun aan elkaar onder het genot van een biertje. Anne en ik hebben veel leuke meidenavondjes gehad met o.a salsa-dansen! Je hebt toch mensen nodig waar je dingen mee kunt delen, omdat alles zo anders is dan je gewend bent. Je bent veel meer op elkaar aangewezen hier. Ik heb heel wat traantjes weg moeten pinken door het vertrek van iedereen. Maar nu zijn we er wel weer redelijk aan gewend en tuurlijk zijn er altijd nog onze lieve Peruaanse vrienden!!

Midden en eind februari komen er weer nieuwe vrijwilligers. En ook een leuk nieuwtje is dat mijn neefje, nouja ‘ je’ zo klein is ie niet meer haha, Jorn in maart een weekje langskomt voordat hij verder gaat reizen. En in april komt m’n zus Erica voor de 2e keer op bezoek. Zij blijft 3 weken… en dat is niet alleen om ons te zien maar ook haar liefde Willie! We zijn benieuwd naar hun weerzien!

Met onze Peruaanse vrienden gaat het ook goed. Met Ana heb ik iedere woensdagavond meidenavond en met Tono ga ik vaak salsa-dansen en even een drankje doen. Bram is er laatst een dagje op uitgetrokken samen met David en Walter. Ik heb laatst voor het eerst in 1 ½ jaar weer auto gereden trouwens.

Auto rijden!

En dat nog wel in een Volkswagen-Kever. De eerste minuut was het wel even wennen, waar zit het gas ook alweer????!!! Maar daarna was het echt een geluksmomentje… in een kevertje door de plattelandsdorpjes en over het platteland. Heerlijk! Ik wil ook zo’n wagen! Maar nog liever een volkswagenbusje. Daar ga ik me de komende tijd in verdiepen… want het zou zo tof zijn om zo’n busje mee te kunnen nemen. Dus als iemand wat weet over transportmogelijkheden, informatie is altijd welkom!

Zo weer een heleboel informatie in 1 blog. De volgende keer andere nieuwtjes, dus houd het in de gaten!

Veel geluk in dit jaar! Houd de dromen voor ogen, want weet dat ze uitkomen!

Een dikke knuffel,

Bram en Marieke

Veranderingen zijn altijd interessant…

Het is weer een tijdje geleden na de laatste weblog. Ik merk dat het niet altijd mogelijk is om een bepaald tijdsschema aan te houden voor de weblog. Sommige mensen kunnen iedere dag iets schrijven over het leven dat ze meemaken in een ander land en andere cultuur. Maar voor mijn gevoel heb ik nu gewoon mijn leven hier en zijn veel dingen vanzelfsprekend geworden. Desalniettemin is het wel goed om ook de vanzelfsprekende dingen op te blijven schrijven.. omdat eens terug in Nederland het vooral herinneringen aan dit land zullen zijn. En een Peruaans leven wordt nooit saai, dus er blijft nog genoeg materiaal om over te schrijven.

Alweer bijna anderhalf jaar hier! Soms lijkt Nederland zo ver weg.. en kun je je het bijna niet meer voorstellen hoe de dingen daar ook alweer zijn. Dat je ´gewoon´ je fiets pakt om boodschappen te gaan doen in plaats van een busje of gedeelde taxi, dat je ´gewoon´ met je gekochte spullen naar de kassa loopt en afrekend in plaats van dat je naar twee balies wordt gestuurd, om eerst af te rekenen en om vervolgens bij balie twee je spullen op te halen, dat je ´gewoon´ cola in een glas geserveerd krijgt in plaats van in een liter fles. En dat zijn nog maar de kleine dingen.

Maar ook bijvoorbeeld het feit dat we er aan gewend zijn geraakt dat ouderen hier bij hun familie blijven wonen totdat ze overlijden en vaak zelfs in dezelfde ruimte overnachten. Daar moest ik laatst ineens aan denken, in Nederland blijven ouderen vaak zelfstandig wonen of verhuizen naar een ouderencentrum of verzorgingstehuis. Je raakt gewend aan het wereldbeeld dat je om je heen ziet iedere dag. We hebben vorige week een tijdje gebeld via skype met Jaap en Dorien en dit gesprek deed me beseffen hoe ´normaal´ de dingen om je heen worden en dat het best lastig is om weer terug te keren naar het ´bekende´wat in bepaalde zin misschien niet meer zo bekend is. Heel leuk en interessant om hun ondervindingen zo te horen. Voor hun is er nog een extra leuke bijkomstigheid aan hun nieuwe leven in Nederland, ze verwachten namelijk een kindje!

En soms komt Nederland weer eventjes dichtbij! Bijvoorbeeld als er ´twee knakkers uit Twente´ over de vloer komen. (even de benaming van Femmie herhaald ) Jeroen en Berthil zijn hier 5 dagen geweest voordat ze hun verdere reis vervolgden door Zuid-Amerika. Daar stonden we weer te wachten bij de poort van ´Cruz del Sur´ en zie je ineens twee blanke hoofden verschijnen, reuzen vergeleken bij de Peruaanse bevolking. Gewoon zo leuk om weer bekenden uit Nederland om je heen te hebben. Lekker bijkletsen en ouwehoeren en natuurlijk ons leventje te kunnen laten zien. Bram kwam erachter die ´ie de Twentse humor nog niet is verleerd.

Twentse Knakkers

We hebben ze de stad en een aantal projecten laten zien en ze vielen meteen met de neus in de boter, want die vrijdag was het de dag van oudere en hadden we een speciale activiteit. Berthil en Bram hebben die ochtend gefungeerd als clowns en Jeroen droeg z´n steentje bij door alles vast te leggen op camera. Het was een geslaagde ochtend. Alle ouderen die waren gekomen hadden een brede grijns op hun gezicht. Op zo´n moment denk je weer ´daar doe je het voor´! En door het bezoek van Berthil en Jeroen is onze hagelslag- en pindakaasvoorraad weer aangevuld. Bedankt voor alle lieve en lekkere spulletjes. Ook de mensen die nog wat bij in de koffer hebben gestopt! Bedankt, heel lief!

Tegelijkertijd met Berthil en Jeroen kwamen ook Manon en Esther aan in Huancayo. Zij zullen hier de komende drie maanden vertoeven bij een Peruaanse familie, echt om de hoek bij ons huis. Leukleuk! Ze doen vrijwilligerswerk bij de Waytakuna en Esther studeert daarnaast af.

Ons Team

Met Yuyaq gaat het heel goed. Sinds enige tijd hebben we een nieuwe medewerker, Walter, en zijn rol in het team is heel aanvullend. Vanaf dag 1 klikte het met hem en hierdoor hebben we nu veel meer ruimte om dingen voor de ouderen te verwezenlijken. We kunnen bijvoorbeeld meer visites plannen en hebben meer ruimte om individeel met een oudere iets te ondernemen, hetzij een dokterbezoek hetzij een langer bezoek.

David is ondertussen vader geworden van een prachtige dochter, Valentina genaamd. Ze is nu alweer bijna drie maanden oud en heeft een grote bos met zwart haar en grote donkere kijkers. Ik vind Peruaanse babies echt geweldig, ze worden vaak geboren met een bos haar waar je u tegen zegt en hebben ook vaak een dikke ronde toet. Zo schattig.

Nohelia heeft laatst uitgeblonken tijdens de dag van de oudere. Ze kan heel goed traditioneel Huaylas dansen (een dans die veel ouderen leuk vinden) en helemaal opgedoft in kostuum bracht ze de ouderen aan het stralen en aan het eind van haar optreden samen met David deden zelfs een aantal ouderen mee.

Het begint hier alweer regenseizoen te worden en bijna iedere dag een het eind van de middag plenst het flink. De bergen beginnen weer groen te worden en de ouderen hebben eindelijk weer water om hun kleren te wassen. Maar het regenseizoen brengt ook weer meer kou en dat doet de ouderen geen goed. Net als vorig jaar zijn er ook dit jaar weer een aantal ouderen overleden. Dit komt altijd onverwachts en met Yuyaq proberen we ook de familie zo goed mogelijk bij te staan tijdens de periode van rouw. We gaan bijvoorbeeld altijd naar de begrafenis en ook naderhand bezoeken we de familie en geven we een foto van de oudere.

We merken dat het geven van foto´s zoiets moois is, zoiets kleins voor ons maar zoiets groots voor hun. De mensen waar we mee werken hebben vaak geen of nauwelijks foto´s van zichzelf of van hun familie. Een foto betekent dat er iets is vastgelegd in hun leven, een herinnering om op terug te kijken.

Bram is nog steeds druk aan het werk binnen zijn gebied, het verbeteren van de huizen en het werven van fondsen en donaties hier in Huancayo. Op dit moment is hij samen met Femmie en Mark het huis van Alejandro aan het opknappen. Aangezien het regenseizoen is begonnen is het even hard werken om alles op tijd af te krijgen. En ook gaat hij samen met Ana (de directrice van T´ikani) en Anne twee middagen in de week op zoek naar bedrijven en organisaties die T´ikani misschien kunnen ondersteunen. T´ikani vind het belangrijk dat er ook fondsen vanuit hier worden gewerfd. In het verleden is het gebleken dat dit erg lastig is, maar niet geprobeerd is altijd mis. Eens zal de omslag moeten plaatsvinden!

Dat brengt mij meteen op het volgende punt. Ondanks het feit dat T´ikani er alles aan doet om ook hier fondsen te werven en dit tijd nodig heeft … blijft er vraag naar mensen die goede ideeen hebben of zelf iets willen opzetten om steun te genereren vanuit Nederland voor de projecten. Alle initiatieven zijn welkom, dus schroom niet om contact op te nemen. Want echt alle kleine beetjes helpen en het blijft nodig! Je kunt op de site www.tikani.org informatie vinden over alle projecten. Alle mensen die bezig zijn of op welke manier dan ook al iets hebben gedaan, nogmaals hartelijk bedankt! Zonder jullie redden we het niet! Dit zeg ik ook namens ons project Yuyaq.

Ik ben aan het werk binnen mijn gebied, sociaal-emocioneel. Dat betekent dat ik individueel kijk naar de behoefte van iedere oudere. Hoe kan het leven van deze oudere verbeteren op dit gebied verbeterd worden. Dit kunnen kleine dingen zijn zoals het meenemen van spelletjes, leesmateriaal, muziekinstrumentjes of tekenmateriaal tijdens de bezoeken, maar ook bijvoorbeeld het zoeken van nieuwe contacten voor de ouderen wanneer deze in eenzaamheid leven. Het werk is heel divers en ik vind het erg interessant.

Het gaat dus zo allemaal z´n gangetje hier, om het even kort uit te drukken!

We hopen dat het met jullie allemaal ook goed gaat!! En dat de herfst niet al te nat en koud is.

Tot de volgende keer!

Een hartegroet,

Bram, Marieke, en Pip

Terug van weggeweest

Zo dat werd wel weer eens tijd voor een stukje weblog dacht ik zo! Er zijn alweer enige weken verstreken en we hebben niet stil gezeten. (op z´n zachtst uitgedrukt…)
Vincent en Carine hebben ons een bezoek gebracht van een aantal dagen aan het begin van hun reis door Peru. Wat heerlijk om weer Nederlandse vrienden over de vloer te hebben! Lekker bijkletsen over alles onder het genot van een kopje coca-thee, want die kan natuurlijk niet ontbreken na aankomst op 3400 meter. (je hersenen zijn daar nogal van onder de indruk)
We waren stomverbaasd dat ze een hele koffer met Nederlandse producten hadden meegebracht! Wow! Ineens lag ons

Een aantal NL producten die Vincent en Carine hebben meegebracht

keukenkastje vol met bastognekoeken, drop (iets van vier zakken), rookworsten, erwtensoep, pindakaas, hagelslag, en ga zo maar door… er kwam geen eind aan hahaha! En ook mochten de WK-spullen niet ontbreken, van Wilhelmusvlag tot aan vuvuzela. Toen kon de oranje-gekte in Peru pas echt beginnen! Het toppunt was bereikt toen Bram gillend de plaatselijke markt overrende met zijn cape van Nederlandse vlag en vuvuzela, toen Nederland weer eens had gewonnen. Het is jammer dat we geen foto´s konden maken van de mensen die hem met open mond aan stonden te staren. Ik denk dat het woord ´loco´op dat moment veel werd gebruikt
Met Vincent en Carine hebben we de projecten van T´ikani bezocht. (de babies op het kinderdagverblijfproject ´waytakuna´ schrokken toch wel een beetje van zo´n lange jongen.. tsja en als er 1 begint te huilen.. dan volgen er meer ☺ ) En we hebben een aantal uitstapjes gemaakt, o.a naar Ingenio en Cochas. Het is leuk om te ervaren dat, ondanks dat je elkaar een jaar niet hebt gezien, het na 5 minuten alweer gewoon is om elkaar weer te zien. En dan is het natuurlijk weer jammer dat ze weggaan. Maar gelukkig hebben ze een erg leuke vervolgrondreis door Peru gehad! Nogmaals bedankt voor alles!

En na het eerste bezoek kwam meteen het moment van verhuizen. In een jaar verzamel je redelijk wat spullen rondom je, maar toch viel het ons mee met de hoeveelheid. Het voorwerk en nawerk was het meeste werk maar de verhuizing op zich was binnen een uurtje gepiept. Dankzij de hulp van Anne, Mark, Femmie, Ana, Jaap en Dorien.
Nu wonen we alweer ongeveer 2 maanden in ons nieuwe stekkie. (het vroegere huis van Jaap en Dorien) Het is een bovenwoning dat uitkijkt op een klein parkje met veel bedrijvigheid. Heerlijk wonen. Het is er lekker warm en we genieten van ons dakterras.

Pip

Oh! Daar had ik nog niet over gehad maar we hebben nog een nieuwe bewoonster. Ons hondje Pip. Na twee vreselijke ervaringen te hebben gehad met honden (vergiftiging en diefstal) was onze mening resoluut.. we nemen geen hondje meer in huis. Totdat Femmie op een dag opbelde met de vraag wat ze aanmoest met het gewonde hondje dat al een aantal dagen bij Mark en Anne voor de deur lag (zij waren op dat moment in Nederland). Waarop we met haar naar de dierenarts zijn gegaan en ze een operatie onderging. Het baasje van haar was in geen velden en wegen te bekennen en aangezien we het beste wilden voor het hondje, hebben we nog een tijdje naar een ander baasje gezocht. Toen ook die zich niet aandiende hebben Bram en ik besloten het er toch nog een keer op te wagen. En nu na een aantal weken, is ze helemaal ingeburgerd en vindt het heerlijk! En wij zijn ook erg blij met haar! Haar lichaam staat nog wel een beetje scheef door het ongeluk, 1 pootje gebruikt ze nog niet helemaal en ze is stokdoof. Maar dat doet niet onder voor het feit dat echt een scheetje is! (zie foto)

En na de verhuizing ben ik meteen doorgegaan naar Lima om mijn familie welkom te heten in Peru! Mijn moeder, m´n zus Erica en m´n neefje en nichtje (ze zijn een aantal jaartjes jonger maar toch echt niet meer klein..) Jorn en Kiki. Dat was erg bijzonder om elkaar zo in Lima te treffen. Eerst natuurlijk bijkletsen over de reis en alles en gelukkig was alles helemaal goed verlopen. Ze mochten namelijk ieders 2 koffers meenemen en aangezien T´ikani nog extra ontwikkelingsmateriaal en speelgoed kon gebruiken voor het nieuwe project voor kinderen met een beperking, hadden ze daarvan heel veel meegebracht!. Ook dankzij alle steun vanuit Nederland. Alle mensen die speelgoed hebben gedoneerd en hieraan hebben mee geholpen, namens de kinderen en T´ikani BEDANKT!

Speelgoed!

We hadden nog een dagje om Lima te verkennen en dat hebben we maar meteen gedaan. Rondgewandeld en heerlijk ergens gegeten en de volgende dag.. op naar Huancayo! Voor mij was het erg speciaal om aan m´n familie te kunnen laten zien hoe we op dit moment leven en hoe het project functioneert. Ze voor te kunnen stellen aan die lieve ouderen en hun situatie te kunnen laten zien. Ze kregen veel knuffels en natte plakzoenen ☺
Bram en ik moesten gewoon werken maar gelukkig hadden we ´s middags wel vaker tijd om ze rond te kunnen leiden en Huancayo en omstreken te laten zien. Ze waren erg onder de indruk van alle projecten. En zijn zelf ook nog een aantal keren op stap geweest.
Aan het eind van hun bezoek kreeg T´ikani vakantie en wij dus ook. We zijn met z´n allen nog een weekend naar de jungle geweest- (dat hier op 4 uur rijden afstand vandaan ligt.) Lekker genieten aan het zwembad, door de natuur banjeren, spelletjes doen (de Yahtzee-gekte sloeg toe) en verder gewoon lekker uitrusten.
Door de tevreden berichtjes in ons gastenboek wisten we dat ze het erg naar hun zin hadden gehad. Mijn moeder zei dat ze hier nog jaren van kon nagenieten. Voor haar was het de eerste keer dat ze vloog.. en dan nog wel helemaal naar Peru! Een totaal andere wereld.
Ik ben echt blij dat ze het zo goed hier hebben gehad en wij hebben zelf natuurlijk ook erg genoten.
Twee van de vier komen misschien nog weer terug zelfs. Jorn is van plan om een rondreis door Peru te gaan maken volgend jaar en m´n zus komt misschien nog weer terug om haar prille liefde ☺ Willie (ook mijn gitaarleraar) weer te zien. We zijn benieuwd! Zou erg gezellig zijn!

En na de vakantie begon het gewone leven weer. We hadden zin om onze ouderen weer te zien en zij waren ook erg blij met onze terugkomst. Helaas is tijdens de vakantie een van de ouderen, Moristo, overleden. Iemand waarvan we het totaal niet hadden zien aankomen omdat hij voor de vakantie nog niks mankeerde en bij de jongste generatie van het project hoorde. Wat er

De begraafplaats...

precies is gebeurt dat weten nog steeds niet, zijn familie had geen geld voor een arts, en het ging erg snel, van de een op de andere dag. Yuyaq heeft geholpen bij de begrafenis. Het was erg triest. Wij waren ook aangeslagen want we kenden hem als een van de eerste ouderen binnen het project. Moge hij rusten in vrede.

Met dit soort gebeurtenissen krijgt Yuyaq te kampen en dat is niet altijd makkelijk. Moristo hebben we in zijn laatste jaar veel bijgestaan. Hij had 20 jaar geleden een ongeluk gehad waardoor hij niet meer kon lopen. Een rolstoel was er wel maar doordat hij boven aan een berg woonde, kon niemand hem met de rolstoel naar beneden nemen. Daardoor was hij 20 jaar niet meer naar ´beneden´ geweest en, buiten zijn familie om ,eigenlijk geïsoleerd geraakt. Ergonomisch was het niet.. maar David en Bram hebben hem een stuk of 6 keer naar beneden gedragen, een iemand de rolstoel en een iemand hem. Hij is mee geweest met het uitstapje (zie enige webloggen terug), naar de kerstactiviteit geweest, naar de brei-activiteit op de dinsdag (hij hield erg van breien) en zo nog een aantal keren naar iets leuks. We bezochten hem wekelijks en altijd was hij goed te spreken. Ook al was hij een beetje verlegen, de aandacht deed hem goed.

En zo zijn er veel meer dingen die je hier dagelijks tegenkomt. Ouderen die op het laatst van hun leven in een varkenshok leven dat zo vies is dat de ratten er rondlopen. Eerst is dit altijd schrikken, maar het voelt goed om tot actie over te gaan. Wat er mogelijk is bekijken en dit gewoon doen. Doen doen doen… dat is wel de motivatie die de mensen van Yuyaq hebben vind ik. Wat moet gebeuren, moet gewoon gebeuren. Als je ergens vies van bent is dit werk niks voor je. De potjes met reinigingsmiddel zonder zeep hebben we al eeuwen geleden achter ons gelaten ☺ Je immuunsysteem went er vanzelf aan!

Tsja en wat kan ik nog meer vertellen. Er gebeurt hier zoveel dat het niet mogelijk is om dit alles in deze weblog te zetten. Op het moment dat ik dit alles schrijf luister ik naar een heerlijk nummer ´Un monton de estrellas (een partij sterren)- van Polo Montanez´ en bedenk me weer eens wat een geluk we hebben dat we een tijdje in dit land, in deze cultuur kunnen en mogen leven. Dat het leven voor niemand simpel is, maar dat dat niet altijd iets te maken heeft met geluk dat iemand ervaart. Ik ken nu mensen die werkelijk niets hebben in materiële zin, of bijvoorbeeld een ernstige ziekte hebben.. maar nog steeds de sprankeling van een kind in hun ogen hebben en tevreden zijn met datgene wat ze wel hebben. En daar kun je zoveel van leren…

“De wereld biedt genoeg voor ieders behoefte, maar niet voor ieders hebzucht.”
(Mahatma Gandhi)

Veel lieve groetjes vanuit het zonnig Huancayo!

Bram en Marieke

Voor verrassingen komen te staan!

Van een Peruaans leven word je flexibeler, dat is 1 ding dat vast staat, want je komt hier zo vaak voor verrassingen te staan, dat je hele systeem wel flexibeler moet worden.

Zo kregen wij vorige week namelijk te horen dat we binnen 3 weken moeten verhuizen. In eerste instantie waren we natuurlijk geshockt. We wonen nu een jaar in dit huisje en hebben het prima naar ons zin. Onze buren, van wie we het huis huren, liggen in echtscheiding en de buurman wil dit huis gaan bewonen. De buurvrouw echter wil graag dat we hier blijven wonen, maar na enige navraag te hebben gedaan, bij o.a een advocaat, blijkt dat we eigenlijk geen recht van spreken hebben met ons contract.

Dus we moesten op zoek naar een ander huisje. En nu deed het zich toevallig (als je al over toevalligheden kunt spreken) zo voor dat Jaap en Dorien over twee weken terug keren naar Nederland. En na een telefoontje naar hun huisbaas te hebben gepleegd, staat het nu zo goed als vast dat we naar hun huis verhuizen over twee weken.

We kunnen het nog precies plannen tussen alle bezoeken door, dat is fijn. Even een gedoe maar uiteindelijk weet ik zeker dat we het daar prima naar onze zin zullen hebben.

We zijn alweer een jaar hier en zo rond het vertrek van Jaap en Dorien (zij zijn hier twee jaar geweest) zet het ook ons aan het denken. Zoals jullie in de nieuwsbrief al konden lezen, zijn we van plan om hier nog wel een tijdje te blijven, naar schatting ongeveer 1 ½ jaar nog.

Maar de tijd vliegt soms voorbij zoals het ook deed met het afgelopen jaar. We hebben onze moeilijke tijden gehad, met de cultuurshock en alles, maar het lijkt ons ook heel vreemd om dit alles weer achter te moeten laten. Ik weet dat het nog niet aan de orde is, maar het is denk ik wel goed om ons daar soms van bewust te zijn.

We hebben in dit jaar toch wel veel opgebouwd. Niet alleen qua werk maar ook qua vrienden en een beetje een Peruaans leven op zich. En op het moment dat je terug keert naar Nederland weet je dat je hier niet meer terug zult komen om te leven, hooguit voor een lange vakantie.

Toen we vertrokken naar Peru wisten we dat we weer terug zouden keren naar Nederland en iedereen weer zouden zien en dat het leven waarschijnlijk weer gewoon z’n oude vorm aan zou nemen. Maar vertrekken van hier… lijkt me anders.

We vinden het erg jammer dat Jaap en Dorien weggaan. Zoals ik al eerder schreef is het altijd weer even wennen, omdat je toch samen een stukje deelde van het leven hier. Maar we wensen ze veel succes met alles in Nederland! En het lijkt ons een leuk idee om over een tijdje een Peruaanse avond te organiseren in Nederland

Met het project gaat het uitstekend! We zijn lekker aan het werk en hebben echt onze draai gevonden. Iedere maand pakken we

Op bezoek bij weer een jarige job

een van de huizen van de ouderen helemaal aan, iedere dag wordt er eten opgehaald en rondgebracht vanuit de ‘ comedor’, iedere dag bezoeken we ouderen, ondersteunen we ze met het dagelijks leven (bijvoorbeeld doktersbezoeken), iedere dinsdag hebben we een cursus breien, we vieren de verjaardagen van de ouderen en ga zo maar door.

Grappig.

Nederlandse namen zijn vaak moeilijk uit te spreken door Peruanen, in het kort even hoe Peruanen ons door het jaar heen al hebben genoemd:

Bram:

Brahma (het plaatselijke bier hier), Frank, Fran, Abraham, Bran, Franklin, Bam, Blam

Marieke:

Marica (een scheldwoord voor homo), Mari, Meri, Nariz (dit betekent ‘ neus’), Maria, Maggy

We volgen hier trouwens ook het WK op de voet, of ik moet eigenlijk zeggen Bram, ik hoor meestal natijd de uitslag. Maar Bram is helemaal in zijn element met alle overwinningen van Nederland.

WK-Gekte ook in Peru

‘s Morgens om half 7 zat hij enige keren al helemaal gereed voor de t.v. Er komen soms Peruanen op ons af met de vraag of we het leuk vinden dat Nederland het zo goed doet. Tuuuuurlijk!!

Veel plezier met de voetbalgekte in Nederland.

Een hele lieve groet vanuit Hyo,

Bram en Marieke

Een dagje uit!!!

De busreis

Op 30 april zijn we een dagje uit geweest met vijftien ouderen van het project. Vijftien ouderen en nog wat familieleden. En dat was me een spektakel van jewelste!

Om 9 uur ‘s ochtends verzamelden we bij het lokaal van Yuyaq en op z’n Peruaans was iedereen gereed om 10 uur. Maar zo Peruaans als wij zijn hadden we daar ook al rekening mee gehouden. (je leert hier snel J)

Eenmaal de bus volgeladen gingen we op pad naar Ingenio. Ingenio ligt op 1 uur afstand van Huancayo, in een prachtige vallei.

De busreis op zich was al een hele belevenis voor de meeste ouderen. Je moet je voorstellen dat we een aantal ouderen in het project hebben die misschien al 10 jaar niet meer de deur uit waren geweest. Aandachtig werd er gekeken naar alles wat er onderweg voorbij kwam. En samen met de ‘ Santiago-muziek’ (typische muziek uit de regio) op de achtergrond hadden we toen al het vermoeden dat het een bijzondere dag voor ze zou gaan worden……

Eenmaal bij Ingenio aangekomen was de eerste stop bij een forelkwekerij. Inmens grote vissen kon je daar aanschouwen. Een opmerking van een van de ouderen was: ‘ Zo’n grote vis heb ik nog nooit op m’n bord gehad’

Het was echt heel mooi om te zien dat alle ouderen en hun familieleden ontzettend genoten.

We hadden van te voren vermeld dat het niet nodig was om eten en drinken mee te nemen maar bij een kleine pauze kwam alles te voorschijn: mais, bonen, aardappels, kaas, fruit.

De ouderen genieten van een maaltijd en een pauze

We verbaasden ons er over hoe snel ze dit te voorschijn toverden! Wow!

Na de forelkwekerij maakten we een kleine stop bij een ijsverkooppunt in Concepcion, dat bekend staat om het lekkere softijs. En na het overheerlijke ijsje was het tijd om naar de Huaicha te gaan.

De Huaicha is een soort recreatie-terrein waar je lekker kunt uitrusten. Daar hebben we lekker rustig aan gedaan,wat gegeten en gedronken. En tot slot nog spelletjes als blik gooien en zaklopen gespeeld. Dit zaklopen werd overigens gedaan door de familieleden, anders zou het niet zo verantwoord zijn geweest.

Hierna was de middag al weer bijna voorbij en besloten we om terug te gaan naar Huancayo. Weer alle gezichten naar buiten gericht op alles wat voorbij kwam en werd er meegeklapt en gezongen met de Santiago-muziek. Wat een heerlijk dag was het! Iedereen was vol van nieuwe indrukken.

Na deze dag zagen we in wat voor impact een uitstapje als deze heeft op de ouderen. Even eruit, even niet de sleur van alle dag, even niet de zorgen… Zo simpel maar toch zo belangrijk voor ze. Dit uitstapje konden we mede doen door Anne Schrooten (een vrijwilligster van T’ikani) Anne bedankt!!

Alweer bijna een jaar in Huancayo en nog steeds zijn we erg tevreden met alles.

Brei cursus

We zijn sinds een aantal weken begonnen met een workshop breien op de dinsdagmiddag. Doordat we een overeenkomst hebben met de gemeente konden we een lerares lenen voor de dinsdagmiddagen. Een lekker kneuterig groepje oudere vrouwen zit dus nu iedere dinsdagmiddag bij elkaar om nieuwe breitechnieken te leren.

Ook mochten we voor 10 ouderen uit het project gebruik maken van de diensten van een ziekenhuis hier uit te buurt.

Ziekenhuis bezoekje

In dat ziekenhuis kon iedere oudere terecht bij de verschillende afdelingen. En waar er normaal gesproken geen medicijnen zomaar weg worden gegeven, deden ze dat hier in sommige gevallen wel.

De samenwerking met sommige instanties verloopt dus goed. We hopen dat dit in de toekomst alleen nog maar meer gaat worden.

En hoe gaat het met ons?

Goed! Een tijdje terug moesten we voor ons visum weer eens reizen naar de grens. Dit keer hadden we gekozen voor Ecuador. Omdat het waarschijnlijk steeds moeilijker wordt om een visum voor een half jaar te krijgen en we van meerdere mensen hadden gehoord dat Ecuador dan de beste oplossing was, kozen we hier voor.

Na een reis van 30 uur in de bus kwamen we eindelijk aan in Tumbes, helemaal in het noorden van Peru. Daar aangekomen werden we belaagd door een groep mannen die allemaal iets anders verkondigden, maar waar het uiteindelijk op neerkwam was dat ze graag zo snel mogelijk, zoveel mogelijk geld aan ons wilden verdienen. Aangezien we daar niet zo’n trek in hadden besloten we om het zelf uit te zoeken en met een busje naar de grens te gaan. Maar ook daar kwamen we weer dit soort types tegen en werden we overgehaald door jongen . We gingen met hem mee naar een politieman ergens verstopt in het gebouw van de douane. En daar werd ons verteld dat we door middel van, natuurlijk, geld, snel en makkelijk een visum voor een half jaar konden krijgen. Na wat onderhandelen kwamen we op een overeenkomst en werd het geregeld. Maar dit alles voelde absoluut niet prettig. Maar gelukkig verliep alles goed, want we hebben ook negatieve verhalen gehoord over dit soort praktijken.

Bijkomen aan de zee

En daarna was het gelukkig tijd om even een paar daagjes bij te komen in het plaatsje Mancora, wat weer 2 uur onder Tumbes ligt in het noorden van Peru. En ik kan je wel vertellen, Mancora is echt een klein paradijsje! Heerlijk klimaat, blauwe zee, zandstrand en heerlijke restaurantjes. In een jaar tijd hadden we niet meer zulk lekker bruin brood gegeten als daar! Er zijn veel hippies blijven hangen die een restaurantje of hotelletje hebben geopend en ook vind je er veel straatmuziekanten en armbandverkopers. Mancora was precies wat we even nodig hadden.

En nu weer aan het werk. Ook lekker, want daarvoor zijn we hier.

Nog wat kleine dingetjes:

Bram was helemaal gelukkig met het feit dat FC-Twente landskampioen is geworden. Ik werd dan ook zondagochtend m’n bed uitgeschreeuwd door een overenthousiaste Bram

En hij heeft al helemaal zin in het WK. Hij heeft al afspraken staan bij wie hij ‘ s ochtends voetbal kan komen kijken.

Ik ben nog steeds helemaal gelukkig met het feit dat ik hier zoveel salsa kan dansen en geniet daar met volle teugen van. En probeer ook m’n best te doen op m’n gitaar.

Anne Schrooten (die wij ook wel Belgische Anne noemen) is weer teruggekeerd naar Belgie. Altijd jammer als er weer iemand weggaat hier uit Huancayo. Daar moeten we altijd weer een beetje aan wennen. Maar gelukkig hebben we nog steeds een hele leuke groep!

Op dit moment zijn Dirk en Lous Crebolder bij ons op bezoek. Zij zijn op zoek naar de biologische ouders van hun adoptiekind Inky. Inky is hier in Huancayo geboren en Dirk en Lous zijn nu hier om Huancayo te bezoeken. Erg gezellig om weer Nederlanders over de vloer te hebben.

En binnenkort volgen er meer! Eind juni komen Vincent en Carine (vrienden van ons) onze kant op en kunnen we weer gezellig bijkletsen.

In juli komt mijn familie, mijn moeder, zus en neef en nicht. Bijzonder om een stukje van ons leven hier met hun te kunnen delen.

En nog een eindje weg, maar de tijd vliegt voorbij; in september komen Jeroen en Berthil (vrienden van ons) Huancayo onveilig maken.

Leuke vooruitzichten dus!

Verder hebben we de laatste tijd veel verjaardagen. Op de verjaardag van Nohelia (collega en vriendin) hebben we weer eens cavia gegeten. Deze keer was ‘ie lekker bereid, maar nog steeds blijft het niet onze favoriet. (vooral niet wanneer er een nier uitvalt als ik zijn pootje optil ieeh)

Dat was weer zo ongeveer onze up-date over ons leven hier!

Houd ons op de hoogte van jullie leven daar!

Veel zonnige dagen gewenst!

Een dikke knuffel,

Bram en Marieke

Het tv-debuut van Yuyaq en andere nieuwtjes!

We zijn druk bezig om te kijken hoe we ook dondaties etc. vanuit Huancayo kunnen krijgen. Karina, een nieuwe

Opnamestudio

medewerker binnen YUYAQ, had wat connecties bij enkele t.v-zenders hier in Huancayo. En het deed zich dus zo voor dat we binnen enkele dagen al terecht konden bij twee lokale zenders. Bij de eerste t.v-zender werden we ongeveer een kwartier geinterviewd door een presentatrice die érg enthousiast deed, maar eigenlijk niet zo enthousiast was. Ze was vooral erg nieuwsgierig naar ons als buitenlanders. Maar we konden tijdens het intervieuw wel YUYAQ goed promoten en een oproep doen naar alle mensen voor mogelijke hulp en donaties.

Het tweede intervieuw vond plaats bij een andere lokale omroep (omroep 47). Deze studio was niet meer dan een zolderkamer en eigenlijk moesten we hier een beetje om lachen. Ook hier werden we geintervieuwd. Deze presentator, Annibal, was dit keer wél echt geinteresseerd en had zelf een aantal ideeen voor de ouderen. Zo is hij naast presentator van de omroep ook chef van een koksschool en had hij het idee om voor de ouderen iets te bereiden als ze jarig zijn.

Afgelopen vrijdag was het de verjaardag van Leonarda, een van de oudere vrouwen uit het project. Ze woont samen met haar zus in een heel kleine ruimte die bestaat uit twee bedden, een kooktoestelletje en dieren die er ook rondlopen. De vloer bestaat uit grond en de muren zijn ook opgetrokken uit grond. Aangezien we binnen het project nu ook zijn begonnen met het schoonmaken en ordenen van de huizen, hebben we die vrijdag eerst ´s ochtends haar huis schoongemaakt. Doordat de dieren vrij rondlopen liggen er ook veel uitwerpselen en onze mening is dat dit erg slecht is voor de hygiëne en gezondheid. We geven dus naast het schoonmaken ook advies.

Verjaardag Leonarda

Na de schoonmaak was het ´s middags tijd voor haar verjaardag. Annibal, de presentator, had samen met zijn studenten een taart gemaakt en met de taart en een cadeautje hebben we haar verjaardag gevierd. Als tegenprestatie hadden zij de cavia geslacht en gefrituurd. Erg aardig en de Peruanen vinden het heerlijk (misschien sommige buitenlanders ook..) maar Bram en ik kunnen nog niet echt genieten van gefrituurde cavia. Een keer eerder hadden we het geprobeerd en op ons bord laten liggen in het restaurant. Maar hier konden we natuurlijk niet afslaan, want cavia is hier echt een luxe en vooral voor een familie zoals zij. En op zich smaakt het eigenlijk best wel naar kip (ook al ben ik daar ook geen fan van), maar het is meer de gedachte die het vreemd maakt denk ik.

Voor Leonarda was het een fijne dag. Zij en haar zus genoten overduidelijk. En daar doen we het voor…

Na ons eerste tv-debuut volgde er meer. Een aantal weken geleden hebben we een hele week lang iedere avond een interview gegeven bij de lokale omroep 47. Hierbij was ons grootste belang om weer aandacht voor het project te krijgen en eventuele donaties. Dit heeft er toe geleid dat een universiteit kunstgebitten wil sponsoren voor alle ouderen en andere doelgroepen binnen T’ikani. Wow! Daar zeggen we natuurlijk geen nee tegen, want kunstgebitten zijn ook hier erg duur. Binnenkort zal bekend worden wanneer en hoe dit wordt geregeld.

Ook kregen we door het t.v-gebeuren laatst ineens bezoek van de rechterhand van de burgemeester. Vreselijke vent, echt een gladde praatjesmaker. Maar als we hem mogen geloven wil hij ervoor gaan zorgen dat er een gratis eetgelegenheid komt voor alle ouderen in Ocopilla. We zijn erg benieuwd! Natuurlijk zijn we enthousiast maar onze ervaring is om eerst af te wachten wat er van het gezegde geregeld wordt, omdat het nog steeds zo is dat veel mensen dingen beloven die ze daarna niet nakomen.

Veel nieuwe veranderingen nog steeds binnen het project. We zijn echt enorm blij dat het zo aanslaat! Nog een paar maandjes en dan zijn we hier alweer een jaar. Wat gaat die tijd onzettend snel!

Aan het eind van deze maand gaan we een dagje uit met het merendeel van de ouderen. Sommigen zijn al jaren niet meer hun huis uitgeweest of alleen maar tot de hoek van de straat gekomen. Dus het leek ons goed om ze eens lekker te verwennen! De planning is om naar Ingenio te gaan, een mooi oord waar je lekker kunt wandelen, uitrusten en naar mooie vissen kunt kijken.

En hoe gaat het verder met ons… Zoals je in de nieuwsbrief ook kon lezen is een paar weken geleden ons tweede hondje Snuffel door iemand meegenomen. Na Gandhi was dit een tweede verlies. Echt onbegrijpelijk en raar. Maar je leert hier dat je dingen ook weer los moet laten. Tuurlijk blijft het pijn doen. Maar als we dingen niet los kunnen laten kunnen we bijvoorbeeld dit werk dat we doen ook niet doen. Ik kan wel zeggen dat je hier leert relativeren. Dat het hebben van bijvoorbeeld geld niet het belangrijkste is. De verschillen tussen arm en rijk zijn hier enorm. Maar het zijn hier vaak de arme mensen die hun eten delen, die hun liefde delen. En het voelt wel eens gek om te bedenken dat veel mensen van ons verwachten dat we het rijkst van allemaal zijn. En tuurlijk hebben we het goed, we hebben een fijn huisje met alle dingen die we nodig hebben. Maar misschien is het beter om het woord “rijk“ in een andere context te zetten en niet alleen in geld te denken…. Want uiteindelijk sterft ieder mens zonder zijn rijkdommen in materiële zin, maar misschien met rijkdommen op andere vlakken?

En verder… Op de zaterdagavonden komen we nog steeds met de Nederlanders en 1 Belg bij elkaar. Op dit moment bestaat de groep uit: Jaap en Dorien (centro 2B), Anne en Mark (project voor zwangere tieners / verbetering van de huizen bij de PETEC en YUYAQ), Anne (Waytakuna) en Femmie (Waytakuna). Erg gezellig!

David, de coordinator van het project en tevens goede vriend, gaat in juli papa worden en dat zal voor hem erg speciaal zijn. We hopen dat we nog voor die tijd beschuit met muisjes vanuit Nederland mee kunnen laten nemen door iemand.

Bram en ik vermaken ons buiten het werk om ook prima. Beetje lezen, filmpje kijken, Peruaans leren koken, gras maaien (moet ook gebeuren), in de hangmat liggen (heerlijk nu het weer het toelaat en de regen eindelijk weer weg blijft), huis schoonmaken (door al die regen wordt het echt een modderboel), af en toe sporten, gitaar spelen (ben ik mee begonnen), Spaans oefenen, enz enz…

Ik hoorde dat de lente in Nederland zo langzamerhand ook begint door te breken. Heerlijk! Geniet er lekker van!

„Wees de verandering die je in de wereld wilt zien!“ (Mahatma Gandhi)

Een hele dikke knuffel vanuit het zonnige Huancayo,

Bram en Marieke

Het water bleef maar komen…….

De maand februari is weer achter de rug en dat betekent voor ons dat we niet meer hoeven op te letten of er ergens  vanuit een hoekje of vanaf een dak een plens water over ons heen wordt gegooid! Dat loopt toch wat rustiger over straat

Zoals ik al schreef in de vorige weblog staat de maand februari hier in Peru, in het teken van de carnaval. En dat betekent dat er veel met water wordt gegooid.

Carnaval VOOR het waterballet

Zo hebben we met heel T´ikani meegedaan met de carnavalsoptocht enige weken geleden. We werden om 1 uur ´s middags verwacht bij een vertrekpunt. En zo Nederlands als we nog zijn waren we natuurlijk op tijd en moesten we natuurlijk nog 1 ½ uur wachten voordat de stoet ook daadwerkelijk in beweging kwam.

Daar stonden we dan met z´n allen.. Met een paar waterballonnen en wat zakjes met talk en bloem in de aanslag. Veel te weinig voor de grote stortvloed die ons nog te wachten stond. We hadden de pech dat er achter ons in de stoet een wagen geparkeerd stond die een heel bassin aan water had meegebracht met een hoge drukspuit. Zo waren we binnen het eerste half uur dat we stonden te wachten al behoorlijk nat geworden. De mensen in de stoet begonnen dus al meteen met het watergevecht en ook de mensen langs de kant die passeerden schroomden niet om mee te doen.

Maar toen wisten we nog niet wat ons in de opvolgende uren nog te wachten stond! Toen de stoet daadwerkelijk begon en we door de gedeeltes kwamen waar veel mensen langs de kant van de weg stonden te kijken kregen we het door! Honderden mensen (als het er niet duizenden waren) stonden langs de kant te kijken en kwamen met volle emmers aangerend om ze vervolgens over ons heen te gooien. En dat niet alleen.., want ook werd er met bloem, talk, verf en schoensmeer gesmeerd! Zelfs vanaf de daken en vanuit de ramen van gebouwen gooiden mensen water….Soms zag je mensen in pak in mooie kantoren de ramen openen en een emmer met water naar buiten gooien.

Carnaval NA het waterballet

Als we ons probeerden te verschuilen achter de auto van T´ikani voor de mensen van de ene kant van de weg… kwam het water wel weer van de andere kant. Het was echt een bizarre bedoeling!

We hadden ook nog de pech dat net die dag de zon niet scheen en het zelfs nog begon te regenen. Binnen een uur waren we allemaal doorweekt en hadden we het superkoud. Maarjah toen moesten we nog verder. En hoe dichter we bij het centrum aankwamen, hoe drukker het werd qua mensen én qua water. BRRRRRrrrr…

Traditionele groepen

De carnavalsoptocht was enorm en er waren ook veel traditionele groepen die meededen. En deze groepen hadden nog een extra accesoir meegenomen, namelijk BRANDNETELS!

En ook daar werd ´leuk´mee gespeeld. Vooral de vrouwen met rokken moesten het ontgelden.

Al met al was het dus een hele bizarre dag. We hebben ondanks de kou en de smerige dingen ontzettend gelachen met de hele groep. Ik vond het zelf echt heerlijk dat als iemand water over me heen had gegooid en deze persoon  zelfvoldaan weer terug liep, ik er achter aan ging en een hele zak met bloem over hem uitstortte.

Wat waren we blij toen we onder de douche konden!!!

Nog een maand of twee en dan is het regenseizoen weer afgelopen en op sommige momenten zijn we daar wel aan toe. Het landschap om ons heen ziet er echter op dit moment fantastisch uit. De bergen zijn op alle vlakken groen en er is nu genoeg water voor alle mensen in en buiten de stad.

El Comedor

In het project maken we de laatste tijd veel vooruitgangen, zoals je ook in de nieuwsbrief kunt lezen. Een voorbeeld van zo´n verandering is dat we zijn begonnen met het verspreiden van voedsel onder de ouderen die het nodig hebben. Dit voedsel wordt bereid in een ´comedor´. Een comedor is een goedkope eetgelegendheid die vaak is opgezet door de overheid. Daar kunnen mensen voor 1, 50 soles ( nog geen 40 eurocent) gaan eten en krijg je een voorgerecht, een hoofdgerecht en wat te drinken. En dit eten is voedzaam en goed bereid.

De comedor die aan onze ouderen het eten verschaft is eigenlijk niet meer dan een overkapping waaronder 1 tafel staat met wat stoelen. Er wordt nog gekookt op ´leña´ (dit zijn takken van de eucaliptusbomen). Veel van de ouderen die we bezoeken koken ook nog op takken. Ze zeggen dat de smaak van het voedsel beter is dan wanneer je op gas kookt. Koken op leña is veel goedkoper en wordt ook daarom nog vaak op deze manier gedaan. Vrouwen halen de leña uit de bergen. Met grote bossen op hun rug zie je ze vaak afdalen.

De ouderen zijn erg blij met de voedselverschaffing. Het is nu zo dat zij of hun familie meer geld over kunnen houden en dit weer kunnen gebruiken voor andere benodigdheden. Een Peruaanse variant van ´tafeltje-dekje´.

Koken op leña

Het is fijn dat we veel van onze ideeen echt uit kunnen werken. We merken wel dat alle veranderingen in het project veel energie kost. Zo zijn er veel dingen om over na te denken en om over te discucieren. Het project krijgt steeds meer vorm en dat betekent dat er ook steeds meer moet gebeuren. Maar dat is denk ik met alle nieuwe projecten zo.

Doordat ons leven op dit moment hier is, is het wel eens lastig om ons met Nederland bezig te houden. Je kunt niet tussen twee culturen in leven. Tuurlijk denken we vaak aan Nederland en aan de mensen, aan jullie dus ;). Maar het kan dus zo zijn dat we niet altijd even snel een mail terug sturen of zo vaak bellen als dat we in Nederland deden. Maar weet dat we wel aan jullie denken. En ik hoop dat jullie dit kunnen begrijpen.

Veel liefs vanuit Peru!

Besa,

Bram en Marieke